Monday august 30th 2004, in Eurenglish
Today I had a meeting with Kati Isoaho. She works for the Finnish-speaking University of Helsinki. There I met Bas Nieuwenhuis as well. We were members of the Leidse Studenten Raad (Leiden University Student Council) at the same time. He has moved to Finland after meeting a Finnish girlfriend. After this unexpected encounter (again!), I went for a tour through the Finnish Parliament. First I was disappointed, because the tour was mainly about the architecture that was good, though not my first interest. I wanted to know how the Finnish democracy works. Later I heard what I came for. I now have a better understanding of the Finnish Parliament, and one of the beautiful things about it is that Finnish ministers have to tell their Parliament what happened on meetings of the ministers in the EU. These meetings are closed, and there is a huge lack of democratic control in most countries. No one knows what has happened in the meeting and European ministers could take a point of view that is in full contradiction with the point of view they talk about in their own Parliament.
As far as I understood, a Finnish Member of Parliament can ask what the Dutch minister has said, and the Finnish minister must answer that question after the decision was made. In this way we could at least get a better understanding of what is going on there. The real progress would be in open meetings of the EU-counsels (Raden van ministers en Europese Raad), but this is a first step. Finnish Parliament, Bravo!
Then I made some short visits to the Dutch Embassy and the European Commission Representation in Finland, to get some more information about our 25xEurope tour.
While walking through Helsinki with green beans in my hand eating like the Fins do, I tried to find Eeva Kaunismaa, the Educational quality officer of the Student Union of the University of Finland. She was busy all the time, but I managed to have a meeting with her tomorrow.
In the evening we went to Sanne Bor and Pekka, and had drinks. Pekka is a great storyteller and I was amazed to meet another guy from the psychology department of Leiden University. Those Dutch are everywhere!

Sunday August 29th, in Eurenglish

We had a final tour through Helsinki with all participants. After we said goodbye a small group was planning to go to the museum of Modern Arts. It took us ages to get there. First Rakel Chukri from Sweden was so tired that she wanted to sleep and Erlend Engh Brekke from Norway had an interview with some Finnish people. So Karin Olsson from Sweden, and the German guys David Wachter and Steffen Hudemann and I were drinking Coffee in Pub Pete, near the Hostel. We talked about minorities in the different countries, how their chances were to integrate in the societies, about the differences between the East and the West of Germany and how they were percieved by different groups of Germans, about World politics and the current and future position of the United States of America. Interesting topics. Did you know that Norway has big groups of Pakistan and Vietnam refugees?
When Erlend and Rakel joined us, we walked but we decided that we were hungry and needed to eat something. The first place was a kebab and falafel restaurant, so we decided to take something with us. But when we sat down to wait for our food we couldnÕt really stand up anymore and decided to stay there to eat.
Later we said goodbye to Erlend (who had to leave for Norway). Our last stop was due to two Australian street performers that had a funny Bush-joke. Finally we entered the museum.
The five of us really enjoyed the museum. I cannot explain this in text, so I wonÕt even try. Maybe I will publish some photoÕs later on.
Our group was becoming smaller and smaller as Rakel and Karin left for Sweden, but this small group was enlarged with Jarkko Kumpulainen who showed us around in Helsinki. He is Finnish, but he lives in Rovaniemi in the centre of Lapland. David, Steffen and I were making photos in the evening sunlight until we became tired and wanted to eat.
David has studied Russian for a month in Moscow, just like I did a decade ago. He had seen a Russian restaurant he wanted to go to, so he and I basically decided to go there. Steffen was really tired and he preferred to eat somewhere in the neighbourhood. Jarkko new a small place and we went there. It was a quarter to eight and only one table was occupied. So we wanted to sit and Jarkko started talking to the waitress. We couldnÕt understand, but it was clear there was a problem. So when we were outside again, Jarkko explained us what happened. The restaurant closes at eight at Sundays, and the cook had already gone home. Steffen was most disappointed of all of us, so David and I were asking Jarkko if there would be an alternative nearby. Otherwise, we could still go to the Russian restaurant. Jarkko new a place, so we went there. Steffen started imitating the Russian Professor that explained us how difficult the situation was for journalists in Russia. He had a very deep voice, and a strong Russian accent. This way he was able to keep walking. As we arrived to the restaurant, there was a Finnish letter posted on the door. It said: due to electricity work, we are closed. David and I were laughing, and Steffen went along. Jarkko knew another one really nearby, so we went again. This restaurant was closed down, but a new restaurant would be opened on September 20th. Somewhat late for us. Now David and I were proposing the Russian one again, but that would be to far away, so Jarkko took us to another good restaurant with a bar, less far away, but still quite a walk for Steffen. You wouldnÕt believe it when it was written in a book, but Jarkko was told that the kitchen had disappeared and only the bar had remained. Even Jarkko didnÕt know another restaurant, but we asked the waitress and some costumers. They recommended a restaurant but it would be a five minute walk. We had been walking twice as long as it would have been to the Russian restaurant, David and I found out at the map, but we were already heading for the sure to be open restaurant. We did see some closed restaurants, but we werenÕt looking for those. We couldnÕt stop laughing all the time and had pain in our cheeks from the constant laughing. We felt as if we were in a play, and someone was changing our environment. We were expecting the advised restaurant to be closed, but they were right, the restaurant was open. We ordered some drinks and after we got them, the waiter came to us and said: We donÕt have duck or salmon. We didnÕt really understand him, so we asked if he only had duck and salmon, or that he had everything except duck and salmon. We were expecting anything to happen. But he assured us that all other things would be available. Then we ordered and everything seemed to be fine. David had a vegetarian stove, Steffen and I were eating reindeer. I donÕt remember what Jarkko ordered. We were telling our incredible story over and over again, and than te waiter said: Sorry, we donÕt have the vegetarian stove, because the oven has broken down. My cheeks were hurting, my eyes were wet. No one person in this restaurant could understand why we couldnÕt stop laughing anymore. We made up other impossible stories, we made checklists what to ask if you would reserve a place in a restaurant. ŌYes, that is great. But is it a place in an open restaurant? Can we eat there as well? Do you have electricity? Is your oven working? Do you have a cook? IsnÕt he laying dead on the kitchen floor? Could you please check again?Õ We couldnÕt stop for half an our, until our meals were served.
In that restaurant we compared Europe with a meal. It shouldnÕt become a melting pot. Europe could be seen as a good salade. It has all kinds of small pieces in it that all taste differently. We were extremely happy with this comparison, because in order to make a salade, you donÕt need to have a working oven ;-)
After Jarkko went to his night train that would bring him to Lapland in 12 hours, we went into a pub where we met some other participants that hadnÕt left jet. But we were really tired, and I had an appointment next morning at nine. We went to the hostel and I slept for a short time.

Saturday august 28th, in Eurenglish
This is the day! I skipped breakfast to be on time for the discussion about finalising the ideas of future cooperation. But luckily I had already expected this would happen once, so I had already bought a litre of yogurt. I drank it while walking to the beautiful Music Hall of the Old Student House.
There I heard of the European Public Space Project. They are going to get all headlines of the different European countries and put them in a separate publication. From 2005 on you can read in that publication what is considered news in other EU memberstates. Great idea!!
Another story not to forget is that this Student Press meeting was not held for several decades. Thomas Nilsson of ESIB, the organisation of national student unions, told us that the former meetings were cancelled after the young journalists found out that their organisation was getting all her finances through different foundations that were paid by the CIA. Student press in that time was an interesting subject for the CIA. I think it is still interesting, so it was good that we were remembered of such risks for influences.
We had lots of ideas about what we could do in the future, and I will only name some of them. First of all, we decided to meet again in November 2005 in Malta. This way continuous informal contacts would not be lost when we would be going to work at our own newspapers with all those editors that didnÕt come to Helsinki. Second of all, we will have a website. There are plenty ideas what we could do with it, but we decided to start small. And third of all, we will ask each other information about other countries when we are writing articles. We still have to begin, but the group and the spirit are promising.
Paul Hilder, founder of the opendemocracy.net organisation, held a compelling speech about Europe being a mess and that we could do something with it. Pieter Gerrit Kroeger, editor in chief of ScienceGuide.org, told us about the lack of European identity and compared some European aspects with the United States. In this way he was able to stress that the European experiment is a unique project. We discussed the continuing building of Europe and the need to build ourselves. At the same time we understood that we all had different ideas, even when we used the same word ŌEuropeÕ. It would be best to ask everyone what he means if he uses this E-word. Due to discussions about the place Europe has in our minds, and about the problems that are in countries not (jet?) in the EU (for example Moldova and Turkey), we were late for our lunch, hosted by the Press Officer Marjatta Hautala of the European Commission Representation in Finland. Good food again! And we had some usual discussions about the lack of interest for EU-politics and the reasons why.
After lunch we had some presentations by Marjatta and the Deputy Director General Ritva Koukku-Ronde of the Ministry for Foreign Affairs. Than the discussion about Europe continued on a more political and maybe less interesting level.
The three our boattour along the coast of Helsinki was good, although the wetter made it impossible to stay outside for a longer time. We had some food and some beer and wines and I asked a lot of participants if they would be willing to help if we come to their country in 2005. They all were willing, thanks!
At the closing party in an old warehouse ŌStudio MagitoÕ, we danced and some of us drank to much. But hey, we were having fun and it would be the last evening together. We decided on our name, SPINE. ItÕs an acronym of Student Press in Europe. I like the name ;-)

Friday August 27th, in Eurenglish
We made it! We had breakfast and then we went to the New Student House to have workshops and speeches. I went to the ŌStudent newspaper as a part of the academic communityÕ and to ŌReal life in a student newspaperÕ. We discussed the issues of what we should and what we could not write about. About real or self enforced censorship because of pressures felt. This pressures were not only felt from universities, but from student unions and cultures as well. In the Ōreal lifeÕ workshop we compared our newspapers and talked about what we do and why.
The rector of the University of Helsinki, Ilkka Niiniluoto, hosted our lunch and I had a chance to talk with him about the way universities and companies in Helsinki are working together. We agreed that is was not that different from the Dutch situation. I was surprised because in Holland we take Finland as the model for such cooperation. And our ŌInnovation PlatformÕ, supposed to be a copy from the Finnish platform, lacks the amount of money that Finland spends on innovation. The Finnish government sold stocks of Nokia and put that money in a fund to sponsor good plans. Now, what did the Dutch government do with all the money they got from privatizing money? No clue.
After the workshops ended, we had conclusions by Reetta Raty (I do not use accents because they always seem to get wrong on the internet). She used to work for the Ylioppilaslehti, the newspaper of the Student Union from Helsinki University, but now she is head of the weekend edition of the Helsingin Sanomat.
That newspaper was hosting the evening reception, where we saw lots of editors and all kinds of guests of the Finnish National Committee of the European Cultural Foundation. They celebrated their 50th anniversary. I spoke to some of the journalists about our 25xEurope project and the European Weekly Forum article project. Heleena, one of the three chief editors, was positive about the idea. A good sign!
I was asked to give a short speech on behalf of all participants, and that went well. I got lots of compliments afterwards, even on the party that was hosted by the Student Nation of Southern Finland. They really did a good job in bringing the spirit in all of us ;-) Ever tasted Fish? This homemade wodka and FishermenÕs friends combination was killing!

Thursday august 26th 2004
I start writing my weblog in Eurenglish. The international group of students is very inspiring and I wouldnÕt want them to be excluded as possible readers. Most Dutch will be able to read it, so that wonÕt be a problem. IÕm not sure yet if I will continue writing in English, but it might be a good idea since we are going to visit all 25 EU member states in 2005. My international contacts will grow fast.
In the morning, David É from Hungary and I decide to go to a church that has been cut out from a rock. Helsinki is build on solid rocks, and this church is in a rocky hill. The sealing is build of other materials, and daylight is coming in from above. But the walls are one solid rock. ItÕs impressing if you think how to make it, but it feels quite normal if you are in. This is a good sign for a church, but since it is considered one of the biggest attractions of Helsinki, I was expecting a little bit more.
That afternoon we all get to know each other. First everyone is feeling insecure, but that changes rapidly and during that day we learn to know lots of new people. We were given a introduction to the student union of Helsinki, which was impressive. They have a huge amount of companies and therefore are able to use their profits for student benefits. And all students have to be a member in order to study at university. The universities are free of fees, as they should be. And students are able to study and work in the combinations they think are best.
Later we go to the Sanomat company, one of the largest publishing companies that even have a couple of Dutch publishing houses. It owns a lot of newspapers in Finland, including the most large one: Helsingin Sanomat. The Finnish do not seem to be concerned about this almost monopoly on information, and the Helsingin Sanomat employees are mostly proud of their position. The editor that speeches to us is very frank about this situation, and we discuss it.
At the ministry of Foreign affairs we had a speech bij Laura Kolbe, about why the Finnish National Committee of the European Cultural Foundation invited us all to come to Finland and discuss the role of student press in Europe.
The Helsingin Sanomat newspaper is written in Finnish. Finland has two official languages, and Swedish is the second one. The Swedish speaking minority is reading the other serious newspaper, the Hufvudstadsbladet. It is a 50.000 copies a day newspaper, while the Helsingin Sanomat prints one million (Finland has five million inhabitants). But it is considered the best alternative for those who want a national newspaper. Richard Brander, an Editor of this newspaper, explained to us the situation and compared it to other countries. Interesting stuff, and at the reception afterwards Richard and I continued the discussion with the head of the press and cultural department of the ministry of Foreign Affairs.
Here they had this great thing. ItÕs a small plastic clip you can put on your plate. In the clip you can put your wineglass so you still have one hand free to eat. I never saw it before, but it seems to become more popular every day.
At the reception we really started to learn to know each other. Ok, we were with sixty people so I only knew a few of them, but it started to feel like our own group. We discussed the situation in Moldavia and heard about the Swedish and Austrian newspapers. But we mostly talked about ourselves and the motivations we had.
The party at the Student Union of the Helsinki School of Economics was a good place to learn to know more participants, since no others seemed to be there. After this party we went into the city centre with a group. It was already late at night, but the Finnish had a special cultural festival so there were lots of people in the street. We went to a party at the Old Student House, and after that ended we wend to Erottajank bar. (ItÕs not what it sounds like, itÕs named after the street it is in). Here a friend of Sanne and Pekka did the design and it seems to be the only trendy bar that didnÕt have to redecorate every three years. Far too late we went to the Hostel, but at four in the morning my roommate David Vogel and I were eating hamburgers we made in the oven that was in the room. After congratulating ourselves with our hamburgers, we went to bed. We had to have breakfast at 8.30 h tomorrow.

woensdag 25 augustus 2004
Vandaag de toerist uitgehangen in Finland. Morgen begint een conferentie over studentenkranten en -tijdschriften, dus dan ben ik hier met andere dingen bezig. En je weet nooit wie je daar ontmoet, dus het is niet verstandig de dingen die je echt wilt zien te laten wachten tot na die conferentie. Dan moet je ook nog afspraken met mensen kunnen maken. Heb ik dan ook al gedaan. Ik heb een afspraak met Kati, die werkt bij de grote Helsinki Universiteit. Ze heeft voordat ze daar werkte bij de Student Union al aan onderwijskwaliteit gewerkt, dus dat wordt interessant. (Ik schrijf Student Union in plaats van Studenten(Vak)bond, omdat de Student Union veel meer een vanzelfsprekendheid is waar iedereen lid van is hier, en die een koepel is van alle studentenorganisaties die je je maar kan voorstellen. Zoiets hebben we niet echt in Nederland, hoewel Enschede op weg is...
De dag begint met prachtig weer, en ik besluit naar Suomenlinna te gaan, een groepje van vier door bruggen aan elkaar gelinkte eilanden waar een enorme vestingsplaats is. Vroeger om Helsinki te verdedigen, nu onderdeel van de UNESCO werelderfgoedlijst. Mooi, maar het verovert mijn hart niet. Mooier vind ik de kleine eilandjes die we onderweg daarheen tegenkomen. De meesten met een paar bomen en een huisje. Het schijnt privebezit te zijn, en je kunt er natuurlijk prima tot rust komen. Veel Finnen hebben een tweede huisje, meestal in de bossen in het noorden van Helsinki, maar soms dus ook op een eilandje. Dromend over zo'n plekje vaart onze ferry van het openbaar vervoer verder. Suomenlinna is wel een prachtige plek om even rust te nemen. Veel groene graslanden, grote rotsen met prachtig uitzicht op de baltische zee. Vanaf hier besef ik me voor het eerst dat we hier vlakbij Sint Petersburg zitten.
Terwijl ik ronddwaal over de eilanden en de touristische musea achter me laat, steekt de wind op. Het wordt kouder, er ontstaan werkelijk golven in de zee. Tijd om een mooie maaltijd te genieten en ik duik een supermarktje in. Op de eilanden wonen ook zo'n duizend mensen, dus de belangrijkste voorzieningen zijn aanwezig, inclusief een bibliotheek die gasten uitnodigt van gratis internet gebruik te maken. Mijn maaltijd bestaat uit vers roggebrood (erg populair hier) met zalm (veel minder goed klaargemaakt dan door Pekka, maar toch nog zeker smakelijk te noemen), Picknick-salamiworst (ik herken het woord picknick in het Fins en wilde die herkenning belonen) en water. Ik koop nog meer dingen, maar daar kom ik niet aan toe want mijn Ferry komt na de zalm en een deel van de salami gestaag dichterbij. Op zee is het echt fris en ik besluit eerst naar mijn kamer te gaan om warmere kleren aan te trekken voordat ik de avond van Helsinki meemaak. Ik neem tram 3T, waarvan met bordjes wordt aangekondigd wanneer hij eraan komt. Helaas klopt er niets van al die aankondigingen, maar hij komt na een minuut of acht toch en brengt me tot aan het werkgebouw van Sanne (vermoed ik). Vandaar is het nog een minuut of twee naar het hostel lopen. Is te doen.
In mijn kamer zie ik dat het buiten begint te regenen. Ik was op tijd terug en besluit eerst even rust te nemen en in mijn reisgids verder te lezen. Later komt een nieuwe kamergenoot binnen die ook naar de conferentie gaat: David. Hij komt uit Hongarije en we besluiten samen de stad in te gaan om een biertje te drinken. Ik kan als een bijna volleerd reisleider mijn dag voorsprong goed gebruiken. David studeert als burger 'veiligheid' aan een militaire school en is daar afgelopen jaar begonnen om een studentenkrant voor de burgerstudenten op te zetten. We hebben het over besluitvorming onder studenten, over studentenpolitiek, over censuur en de druk van Europa die in elk land anders wordt gebruikt om eigen voorstellen erdoor te krijgen. We waarderen de verschillen tussen culturen en kijken hoe we die verschillen in de toekomst kunnen bewaren. Lastig, want wij praten nu al Engels met elkaar en passen ons voornamelijk aan door Fins bier te drinken, maar ook niet meer dan dat. Een leuk weetje is dat de taalgroep waartoe Fins behoort dezelfde is als de Hongaarse (en Estse, die van Estland dus). Enkele uitstervende stammen in de Oeral schijnen ook nog vergelijkbare talen te spreken, maar de band tussen met name Hongarije en Finland is sterk. Vrijwel elke Hongaarse stad heeft bijvoorbeeld een zusterstad in Finland. Tegen twee uur 's avonds worden we uit de kroeg gezet. Ze gaan sluiten. En wij naar bed. Een derde kamergenoot ligt inmiddels rustig te slapen.

dinsdag 24 augustus 2004
De wereld is klein, dat werd vandaag maar weer eens bewezen. Ik heb net ingechecked bij Domus Academica, het zomerhostel in Helsinki, loop de straat op om te kijken of ik precies weet waar ik me op de kaart bevind, en dan kom ik Sanne tegen.
Sanne Bor is een van mijn bestuursgenootjes van de Landelijke Studenten Vakbond. Ze vertrok een jaar of vier geleden naar Finland, waar ze trouwde met Pekka. Daarna heb ik haar niet meer gezien, en nu is ze praktisch de eerste die ik bij puur toeval tegenkom in Finland. Ze is ook meteen de enige persoon die ik in Finland ken!
Met Sanne breng ik de rest van de avond door. We lopen van kroeg naar kroeg, van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid. Ik hoor welke supermarkt hier het meest dichtbij is, waar je tot diep in de nacht Kebab kan eten, kortom ik krijg het soort persoonlijke rondleiding waarvoor je anders weken in een land moet zitten!
Finland heeft veel met Nederland gemeen. Meer misschien dan we vanuit Nederland zouden denken. Of vertekent het beeld doordat ik in Helsinki zit? Een miljoen mensen woont hier of in de directe omgeving, een vijfde van de totale bevolking. De mensen zijn er misschien gemiddeld iets blonder dan in Nederland, en je komt er weinig afrikaans, arabisch of aziatisch uitziende mensen tegen. Hoewel, weinig? Geen. De enige Japanner die ik tegenkom slaapt in dezelfde kamer in mijn jeugdherberg. En is de volgende ochtend vroeg verdwenen.
Het stadsbeeld kent veel jugendstil, doet denken aan een Duits stadje. Veel straten in het centrum hebben hun oude klinkers behouden. Bij de Senaatsplaats staan gebouwen van Kerk, Staat en Universiteit gebroederlijk aan drie van de vier zijden van het plein. Het is een prachtig gezicht. De vierde zijde is gereserveerd voor cafˇ de Engel, waar veel culturele activiteiten plaatsvinden. Je zou de indeling bijna utopisch vinden.
Het openbaar vervoer is hier overvloedig. Overal rijden bussen, trams en er moeten ook metroÕs zijn. Ik heb voor de komende drie dagen een openbaar vervoerspas gekocht, maar al snel kom ik erachter dat alles hier zeer compact bij elkaar ligt. Met Sanne zijn we van de ene kant van het centrum waar ik slaap Š en zij ook woont en werkt Š naar de andere kant gegaan, en weer terug. Ik heb niet het gevoel dat ik echt door een stad heb gesjouwd, meer steeds een klein handig wandelingetje.
Õs Avonds laat eindig ik met Sanne, Pekka en een vriend van hen in hun huis. Veel boeken, rommelig maar gezellig. Hier wordt geleefd en genoten. We drinken rode wijn en eten rauwe zalm met peper, zeezout, dille en een beetje suiker. Dit alles ligt ruim op een flinke plak van twee centimeter dik en trekt langzaam in. Daarna worden er kleine stukjes afgesneden, dwarse plakjes.

woensdag 11 augustus 2004
Weer lang niet geschreven in mijn weblog. Nu toch even behoefte dat patroon te doorbreken. Er gebeurt veel in mijn leven, en ik ben er happy mee. Ondertussen blijven er ook dingen liggen die ik niet wil laten liggen, en daar moet ik meer tijd aan besteden. Anders gaat dat mijn lekkere gevoel straks echt in de weg zitten.
Ben nu bezig met mijn huisje herinrichten. Niet echt, maar de stellingkasten bij de Gamma waren vorige week in de aanbieding, en dat was een goede aanleiding om nu eens structureel op te ruimen. Heb veel opgeruimd in de afgelopen jaren, maar dat was toch vaak voornamelijk verplaatsen van spullen. Nu heb ik meer opbergruimte, en tegelijkertijd gaan er dingen weg. Heerlijk gevoel, al is het nu een wanhopige rotzooi in huis. Ik zie de ruimte door alles heen, en dat motiveert. En, ik ben gisternacht tot half negen 's ochtends doorgegaan en ben nu over het ergste punt heen. Het wordt nu weer beter, ruimer en aantrekkelijker.
Gerard heeft zijn cruciale wiskundetentamen gehaald. Hij lijkt nu veel meer gemotiveerd en is hard aan het studeren. Hij zou vanavond na het vuurwerk op Scheveningen bij mij komen studeren terwijl ik verder zou gaan met opruimen. Ideaal, alleen begonnen we met koffie en een goed gesprek. Dat laatste duurde tot net, drie uur 's nachts, en daarmee verviel het echt studeren/opruimen. Maar daar staat tegenover dat we goed hebben gepraat, en dat ik me meer bewust ben van een meer-dan-logisch basisprincipe in de onderlinge omgang van mensen, en daarmee in een criterium voor een goede cultuur/politiek/maatschappij. Grote woorden, maar de kern is eenvoudig en als volgt te formuleren.
Na hele discussies over natuur, cultuur, de aard van mensen en de wijze waarop mensen status kunnen krijgen, kwamen we op een hobby van ons beiden: poker spelen, met dobbelstenen, en zonder geld. Iedereen krijgt zes punten aan het begin, en steeds kun je een punt kwijtraken. Totdat iemand geen enkel punt meer heeft, dan beginnen we opnieuw. Wat er leuk aan is: het spel. De manieren waarop je met elkaar om kunt gaan, kunt over- of onderbieden, risico's kunt lopen en ontlopen. De running gags waarmee je een eigen cultuurtje kunt opbouwen, waarmee een bod iets anders kan betekenen dan wat er eigenlijk onder de bekers ligt. Maar genoeg over poker.
De kern van onze discussie kan voor mij verwoord worden in een heel breed kader: het leuke is het spel spelen zonder te willen verliezen. Het gaat niet om het winnen, alleen om het overleven. Verder gaat het erom hoe je het spel leuk speelt, en dat maakt spelers ook aantrekkelijk. Ze krijgen door de manier waarop ze het spel spelen, orgineel, humor, met belangstelling voor anderen en niet alleen voor de stenen, status toegedicht.
Eigenlijk gaat het er ook in het leven om niet te verliezen. Winnen is niet nodig, en is juist gericht op het laten verliezen van anderen. Dat is een veilige manier van spelen, maar levert geen waardering op en al helemaal niet in het leven. Alleen andere mensen die gericht zijn op het winnen zullen elkaar daarvoor status toekennen. Let wel: niet waarderen, want uiteindelijk gaat het hen erom zelf te winnen, en dus anderen te laten verliezen.
Het is een groot misverstand dat het in de natuur ook om winnen gaat. Dat zit hem misschien wel in het bekende 'survival of the fittest'. Het gaat daarbij niet om een enkeling die overleeft, maar om de groep die overleeft. De natuur is niet gericht op winnen, alleen op het niet verliezen. Doden mag in de natuur, maar het moet functioneel zijn om zelf te overleven. Als je al overleeft, doodt je niet onnodig. Dit principe wordt geloof ik heel breed in de natuur gedragen, al heb ik niet paraat waarom het principe te willen winnen niet ook succesvol zou kunnen zijn in de natuur. Dat is iets om nog eens over te filosoferen. Idee‘n? Mail me!
Het winnen komt - zo lijkt me - pas voor in de natuur wanneer er groepen ontstaan waarin leiderschap nodig is. Chimpansees kennen bijvoorbeeld de wens te winnen. En mensen. Maar het verschil is dat bij Chimpansees als winnaar op den duur wordt aangewezen degene die in staat is als leider anderen niet te laten verliezen. De winnaar zelf is dus iemand die een hoger belang van de groepsleden - niet verliezen - laat prevaleren boven zijn eigen belang. In een spel zullen chimpansees met elkaar omgaan zonder iemand te laten verliezen. Het is leuker met elkaar spelen als je weet dat je geen verliezer zult worden.
Er is iets geks met onze cultuur aan de hand. Wij vinden winnen heel normaal. De meeste van onze spellen gaan erom te winnen (vaak zijn er zelfs meer verliezers dan winnaars), en we vinden het vanzelfsprekend om 'survival of the fittest' te vertalen als het overleven van degene die wint. Wij leren al vroeg in onze jeugd dat het goed is om te winnen. Toch gaat dat niet op. Winnen is maar een van de vele manieren om te voorkomen dat je verliest. Het hangt van de gekozen spelvorm af - of in een groter verband de gekozen omgangsvormen of cultuur - of winnen noodzakelijk is om te voorkomen dat je verliest. In heel veel gevallen is het mogelijk gewoon een leuk spel, een leuk leven te leven, zonder dat je ooit hoeft te winnen. En het mooie is dat vrijwel iedereen diep in zijn hart weet dat het niet om winnen gaat. We vinden het leuk om over winnaars te horen, maar wanneer de winnaar niet meer wint is hij of zij meteen uit zicht. Kijk maar in de sportwereld, waar we winnen als het hoogste goed zien. In persoonlijk opzicht is dat ook zo. Populaire mensen worden gevolgd, tot het moment dat hun populariteit voorbij is. Zijn ze geen winnaar meer, dan verdwijnt hun kortstondige status en waardering. Mensen die niet voor winnen gaan, die gaan voor een eigenheid, die anderen helpen niet te verliezen, krijgen onbedoeld een veel grotere status en raken die bovendien niet meer kwijt. Zij hebben het spel begrepen.
Om nu meer mensen een goed gevoel te geven, zou het goed zijn als we in onze cultuur minder de nadruk zouden leggen op het winnen. Presteren is goed, maar vooral in eigenheid en met het doel anderen niet te laten verliezen. Als we daar heel goed in zijn moet daar ook een grote waardering voor zijn - en niet noodzakelijkerwijze in geld - maar die waardering komt vanzelf, die wens dat te waarderen zit in mensen.
Deze wijze van beleven past goed in gezinsverband. Daar wordt ook veel werk van gemaakt om te voorkomen dat partner of kinderen zullen verliezen. Jammer genoeg zit in onze cultuur ook een flinke drang om kinderen mee te geven dat ze moeten winnen, maar in de praktijk gaat het er in een goed gezin niet om dat er onderling wordt gewonnen. Het gaat erom te voorkomen dat iemand uit het gezin verliest.
Maar ook in onze cultuur, op persoonlijke schaal tot op wereldniveau, is het goed mogelijk om het winnen niet meer als doel te zien. Randvoorwaarde nummer een is het niet verliezen, maar daarna komt het aan op samenwerken. Daardoor kun je een leuk spel spelen en voorkomen dat anderen zullen verliezen.

Winnen of verliezen, het zijn geen automatische tegenstellingen. Het tegenovergestelde van winnen is wel verliezen, maar het tegenovergestelde van verliezen is overleven. Onze cultuur praat over winnen, maar dat is dus niet het doel. Het gaat om overleven. Proberen om zoveel mogelijk mensen niet te laten verliezen, en ondertussen een leuk spel spelen. Dat spel moet dus niet gaan om winnen - dat moeten spelregels ook niet leuk maken - maar om de spelwijze en zo. Juist je eigen spelwijze maakt het spel interessant en geeft een mens een persoonlijkheid. Uiteindelijk is dat hetgene waarop mensen worden afgerekend. Door henzelf, door hun omgeving, en uiteindelijk door een hogere macht, of dat nu de natuur of een god is. Winnen dient geen doel. Alleen het overleven dient een doel.

Bovenstaande filosofische alinea zou een belangrijke basis moeten zijn bij het handelen van een individu, maar ook bij het opstellen van de spelregels van de samenleving. Iedereen heeft invloed op de spelregels, al is het maar dat je kunt laten zien dat je bepaalde mensen waardeert en anderen minder. Doe dat dan op een positieve manier, maar laat niemand onnodig verliezen. Dit vraagt om kracht in jezelf, om tegen een bepaald onderdeeltje van onze cultuur in te durven gaan. Vaak kan dat zonder zelf de verliezer te worden. Doen dan!

En om te voorkomen dat ik straks een verliezer ben, ga ik nu om 04.30 uur maar eens naar bed ;-) Morgen is Eva terug van vakantie en gaan we weer schrijven, en dat is een bezigheid waar je uitgeslapen voor moet zijn.

maandag 7 juni 2004
Vandaag lekker aan het boek geschreven met Eva. We komen er steeds weer achter dat het verhaal en de personages gewoon goed in elkaar zitten. Samen schrijven is leuk en prettig, omdat je bij de les gehouden wordt. We zijn kritisch op elkaar, en we kunnen dat van elkaar hebben. Heerlijk.
Met Ianthe heb ik in de namiddag over wiskunde zitten kletsen. Het is moeilijk erachter te komen wat er nou precies aan de wiskunde van de middelbare school schort. Veel idee‘n, maar nog geen concrete uitwerking.
Vanavond ziet de site van www.25xEurope.com er eindelijk een beetje uit. Was wel nodig, want we hebben vanavond ook een radiouitzending waar we in zitten. BNN United op radio 1. Leuk!

Zondag 2 mei 2004
Vandaag een relax-dagje. We gaan brunchen met een groep vrienden onder leiding van Summer, een chinees meisje dat ons meeneemt naar een Chinees restaurant. Heerlijk, een gigantische hoeveelheid verschillende hapjes en inderdaad erg Chinees klaargemaakt. Daarna nog naar een enorme Chinese winkel, waar echt van alles te koop is. Als we terug naar de auto gaan, blijkt de parkeerwachter ervandoor te zijn. Hij heeft onze auto's geparkeerd, en heeft dus ook nog de sleutels. Het kost een hele tijd voordat we in de hitte (bijna 100 farenheit, zeker 35 graden en volle zon!) de parkeerwachter terug hebben gevonden, en dan ook de goede sleutels meekrijgen. Eerst gaf hij twee foute autosleutels mee. Voor Gerard en Henk jammer dat het geen ferrarisleutels waren of zo.
Via internet de buitenhofaflevering met Balkenende bekeken. Niet bepaald de beste uitzending die ze hebben gehad. Jammer. Daarna bij de Subway gegeten, een hele goede broodjestent hier. We zijn hier nu een week ;-) 's Avonds bij Mona een film gekeken. Gezellig (En dat is dan weer een typisch nederlands woord, waarvoor hier geen goede vertaling is).
Gisteravond zijn we nog naar The Ice House gegaan, de oudste comedyclub van de Verenigde Staten. Erg leuk, al gaat het Engels soms echt te snel. Komt natuurlijk ook door alle sport- en persoonlijkheden-grappen. Die mensen kennen we niet, en de moppen snappen we dus ook gewoon niet. Het niveau van de grappen hier is redelijk laag. Poep en plas, sex en zo is hier echt om te lachen, en daar komen de bezoekers dus ook voor. Een ingewikkelder grap die in Nederland toch wel wordt gevraagd is hier niet leuk. Een stand-up comedian maakt iets gewaagdere grappen en verontschuldigt zich dat je voor zijn grappen wel drie kranten per dag moet lezen. Maar ook die kranten zijn hier niet wat we in Nederland gewend zijn. Een tafelgenoot merkte terecht op dat hij het vreemd vond dat in de Los Angeles Times - veruit de beste krant hier - maar een klein artikeltje stond over de Europese uitbreiding. Nou is dat voor de gemiddelde Amerikaan ook niets interessants, maar dat komt natuurlijk ook omdat ze via die kranten en TV erg weinig kritisch en divers nieuws krijgen.

Zaterdag 1 mei 2004
Laat naar bed - we vertrokken van Six Flags om 1.30 uur 's nachts -, vroeg weer op. We gaan vandaag hiken, een mooie wandeling door de bergen hier in de buurt. Het is warm, de zon schijnt fel en we hebben allemaal een halve liter water bij ons. We wandelen langs paden vanaf een parkeerterreintje eerst een stuk over een asfaltpad naar beneden, daarna worden de paden steeds kleiner. We volgen min of meer een stroompje opwaarts. Het kan een flinke stroom worden, want alle stenen in het water - ook die er nog een meter bovenuit steken, zijn inmiddels rond geslepen door het water. Maar dat is met het droge weer hier nu uitgesloten. We nemen af en toe pauze en kunnen heerlijk met onze voeten in het ijskoude water poedelen. Onderweg komen we nog een ratelslang tegen, maar die doet ons niets. Wel is 'ie zich bewust van het gevaar, dus we besluiten snel door te lopen. Ik leg een steen op het pad, zodat we voorbijgangers kunnen waarschuwen waar de slang was. Het einddoel van onze eerste trail is een prachtige waterval. Twee eenden zwemmen beneden in de plas waar het water invalt, enkele gezinnen en paartjes zitten met kinderen om omringende rotsen. Een enkeling speelt in het water. Een andere trail gaat verder stroomopwaarts, en die volgen we. Het pad wordt nu erg smal en de hellingen zijn enorm stijl. Ik moet me soms aan de stenen of een wortel van een boom vasthouden om niet duizelig te worden. Een beetje last van hoogtevrees. Gisteren in die Goliathbaan gingen we misschien nog wel hoger, maar daar weet je dat mensen erover nagedacht hebben. Ook als je zelf geen controle meer hebt blijft het veilig - of wordt het in ieder geval niet minder veilig ;-). Hier kan een misstap fataal zijn. Concentreren op de weg dus, niet omlaag kijken en proberen om ergens anders aan te denken. Het gaat goed. Als later het pad wat breder wordt, je kunt nu weer overal je voeten gewoon naast elkaar zetten, kan ik ook weer van het uitzicht genieten. Niet lopend, wel als ik even stil blijf staan. Prachtig!
Als we nog een mijl te gaan hebben, schat ik, horen we een helicopter boven ons. SHERRIF staat er groot op, en RESCUE 5. Het gevaar voor onze toch is geweken, maar blijkbaar is iemand anders wel in de problemen. Later op het asfaltpad staan verschillende brandweerauto's, ziekenwagens, wagens van de bosdiensten en rescue-klimteams. Het is een heel circus en we vermoeden dat er heel wat aan de hand is. Van een brandweerman begrijpen we later dat het om een man gaat die gevallen is, de verwonding lijkt met een been mee te vallen. Maar hij ligt op een zonder helicopter onbereikbare plek, en het gebied ligt tussen verschillende regio's in. Iedereen uit al die districten moest dus komen.
Het is nu nog zaterdag, dus ik schrijf later de rest van vandaag erbij.

Vrijdag 30 april 2004
Eerst nog wat over donderdag. 's Avonds was de een-na-laatste aflevering van Friends op TV hier. Mona is gek op Friends en had dus een aantal vrienden uitgenodigd om met haar te komen kijken. Wij mochten ook komen met Henk. Een deel van de mensen hadden we de avond daarvoor al tijdens 'Happy hour' gezien, anderen waren nieuw. Met een heerlijke salade en Pizza hebben we naar Friends gekeken. Ik had wel eens eerder een aflevering gezien, maar je kunt zonder voorbereiding alles prima volgen. Verhoudingen zijn meteen duidelijk, niet teveel rollen. Dat is bij soaps nog wel eens anders.
Vandaag een nieuwe poging om naar de woestijn te gaan. Slim als we zijn via een andere route, en dus ook een ander stukje woestijn. Dichter bevolkt met meer groene gebieden, maar toch duidelijk dor en droog. De 'Joshua Trees' en dorre struiken zijn alles wat er leeft, al zie je ook veel holletjes in de grond. Geen idee wat daar allemaal nog meer leeft, maar ik heb er toch maar iets omheen gestapt. Tussen de bergketens en de overgang van bewoond naar vrijwel onbewoond gebied waait het flink. Er staan enorme windmolenparken. Inddrukwekkend om te zien.
Op de terugweg hebben we weer iets met de auto. Gisteren hadden we al een kleine touch met een gigantische wagen voor ons, maar dat mocht niets voorstellen. Nu hoorde Henk wat snel getik en is toen maar even gaan kijken of er iets aan de hand was. Eerder hoorde hij dat ook, en toen hoorden we later iets langs de auto tikken en weg was het getik. Ik dacht aan een takje of iets anders dat steeds tegen de band tikte. Nu begrepen we dat het een stukje van de band zelf was dat steeds tikte en later had losgelaten. Ongelooflijk dat we dus met een stukje band zonder buitenband over de snelweg en door de woenstijn, zand en stenen, hebben gereden. Een klapband hadden we gelukkig nog net voorkomen door het tijdig kijken van Henk. Nadat we de reserveband erop hadden gezet zijn we relaxed rijdend naar huis gegaan.
's Avonds wilden we eerst nog naar het J. Paul Getty center gaan, maar daarvoor was het door die band te laat. We zijn dus meteen doorgegaan naar ons volgende doel: Six Flags California. Niet echt mijn eerste keuze, maar het was wel leuk. Mona werkt bij het Jet Propulsory Laboratory (die ook die marswagentjes maken en besturen), en zij hadden een 'private party' in Six Flags. Wij mochten weer mee. Vooral de Goliath was een ervaring. Ik deed het bijna in mijn broek voordat ik erin ging, maar we zijn later nog een keer geweest. Een flink stuk gaat de trein vrijwel recht naar beneden en we hebben ook aardig wat rondgedraaid. Gerard vond het zelfs iets heel bijzonders en wilde de hele avond weer in de Goliath. Zelfs de volgende dag zou hij het er nog over hebben.

Donderdag 29 april 2004
Gisteravond met een man of tien op het terras van een kroeg gezeten. Het is de 'happy hour'-groep van Henk, waarmee ze elke woensdag bij elkaar komen. Soms in het cafˇ, zoals nu, soms bij iemand thuis. Leuke mensen. Ik heb met een paar van hen gesproken over verschillende onderwerpen. Een was bijna niet te vermijden: oorlog in Irak en mensenrechten in de VS. Hoewel ik niet geloof dat hij overtuigd werd, was het duidelijk dat zijn enige overblijvende argument was: 'we will see what the suprime court wil deside'. Geen eigen statements meer, alleen daarachter verschuilen. En geen antwoord op het feit dat dat al ruim een jaar duurt en de regering ondertussen gewoon haar gang kan gaan. Een 'kort geding' zit er hier niet in.
Vandaag naar de woestijn. Achter de bergketens die de vallei omsluiten waarin LA ligt, is de woestijn. Deze bergen voorkwamen dat zeelucht met wolken verder landinwaarts kon waaien, en dat hebben we ook zelf gezien. Op de toppen van de bergen lopen alle wolken 'stuk'. Prachtig om te zien, die mist die langzaam oplost als ze over de toppen van het koelere LA-gedeelte naar het warmere woestijnkant van de berg waait.
We namen route 2, dwars door de bergen. Een kronkelweg, erg rustig maar heel mooi. Af en toe een parkeerplaats om van het uitzicht te genieten of snellere auto's achter je voor te laten. Ook hier en daar een camping of ingangen naar hike-tochten. Dat laatste gaan we nog doen deze vakantie.
Ruim anderhalf uur hebben we gereden als we even stoppen om van het uitzicht te genieten. We moeten straks de overkant van de bergen bereiken, en hier ziet het er prachtig uit. Gerard en Henk fantaseren over een rit met de Hummer (een hele grote terreinwagen) door dit gebied, ik denk aan mijn lopende auto die daar veel geschikter voor zou moeten zijn. We ontmoeten twee amerikanen, die het toevallig net over Amsterdam zouden hebben en ons om informatie vroegen.
Dan gebeurt het, we stappen weer in de auto en binnen een halve minuut, net om de bocht, is de weg afgezet. Geen aankondiging daarvan, ook niet op de terugweg te vinden. Geen omleidingen, omdat de weg al anderhalf uur geen zijwegen kent. Pech dus, niet meer en niet minder. We besluiten een stukje door te lopen, voorbij de 'closed' borden en slagbomen. Niets dat erop wijst dat het hier heel anders is dan daarvoor. Ook hier stijle hellingen aan de bergkant van de weg met bomen die half in de lucht geworteld zijn. Ook hier af en toe een steen op de weg. Het enige dat anders is zijn de sneeuwresten van de gletsjers hier. Heb nog wat sneeuw gegeten.

Woensdag 28 april 2004
Simon Rodia, een jonge alcoholist die van zijn vrouw en kinderen scheidde. Een paar jaar later besloot hij iets groots te bouwen, en in avonduren en zijn ene dag vrij per week bouwde hij in zijn tuin een enorm werk van ijzer, beton en scherven. Nu staan er in de wijk Watt torens, een overkoepeld pleintje en een paar cactussen van steen. Tot ver in zijn zeventiger jaren bleef hij bouwen. Toen het klaar was verhuisde hij, sprak nooit meer over zijn bouwwerk en stierf tien jaar later. Zijn buurt was het bouwwerk van de gek gaan waarderen en het overleefde de riots in de jaren zestig. Later werd het door diverse instanties erkend en inmiddels is het een prachtige touristische trekpleister, al waren er slechts twee andere mensen toen we het bezochten. Indrukwekkend! Ik heb er een aantal foto's van gemaakt voor mama, die dit zeker prachtig zal vinden ;-)
Daarna naar het Educational science center geweest, waar veel leuke dingen waren, maar minder spectaculair dan ik had gedacht. Mijn verwachtingen waren waarschijnlijk te hoog, want het was wel heel goed. Veel interactiever dan in Nederland bij een Museon of een Naturalis. Overal konden kinderen (en wij!) vanalles doen om daardoor te leren. Stripfiguren vertelden via tv-schermen wat er gebeurde, erg goed gedaan. Deed me denken aan een science-gebouw in Boston (geloof ik), waar kinderen ook heel veel konden doen!
Vervolgens naar het J. Paul Getty! Wat een prachtig museumcomplex is dat. We waren er om vier uur, maar om zes uur toen het dicht ging hadden we nog geen schilderij, noch de architectuur goed gezien. Het ligt op een grote heuvel bij Beverly Hills en Sunset Boulevard en geeft uitzicht over de hele stad. Prachtig, hier komen we nog terug!

Dinsdag 27 april 2004
Vandaag gaan we naar het strand. Het is boven de 30 graden, en ik wil mijn voeten een keer in de pacific steken. Anderhalf uur rijden is hier helemaal niet zoveel, en we komen aan op een heel mooi stukje strand: Zuma beach, iets ten noorden van Malibu. De golven zijn meer dan manshoog en het dalende tij zorgt voor een flinke stroming kustafwaarts. Niet echt rustig zwemmen dus, maar als je je in een al omgeslagen golf stort kun je toch helemaal onder water. Als je maar weer gaat staan voordat het water weer terug stroomt... Twee dolfijnen bleven net achter de omslaande golven spelen. Later reden we terug over Highway 134. Vlak voordat we bij de 210 af konden slaan, we reden net heuvel af, sloeg de motor af. Henk zat achter het stuur, en we kwamen er al snel achter dat de bezine op was. Probleem: de 134 is daar zes of zeven banen breed (een richting), en we reden op de meest linker (carpool-)baan. Geen vluchtstrook links, en het was spits. Je kon net nog wel gewoon doorrijden, maar Amerikanen houden geen afstand en er was weinig ruimte om in te voegen naar rechts. De eerste banen zou nog wel lukken, maar als we snelheid zouden verliezen zouden we misschien midden op de snelweg tot stilstand komen. In ieder geval deden we het niet en stopten we op een overzichtelijk stuk snelweg, zodat mensen ons van grote afstand al konden zien staan. Verstandig vanuit een Europees gezichtspunt, maar Amerikanen kijken niet vooruit. Tsja, niet aan gedacht, maar uiteindelijk levensgevaarlijk! We hebben een paar keer echt in noodhouding gezeten, bellend met AAA (Wegenwacht) en vragend om politie. Het gevaarlijkst waren de mensen die ons pas op het laatst zagen en dan niet remden maar toch nog van baan wisten te verwisselen. De persoon achter hen kon ons pas op dat moment zien en moest dan echt in de ankers. Het is een wonder dat er geen ongelukken zijn gebeurd, met ons niet, en met de auto's achter ons niet. Achteraf hebben we flink geanalyseerd wat we anders hadden kunnen of moeten doen, zodat we een volgende keer misschien niet in deze situatie terecht zouden komen. Belangrijkste tip die ik hier nog even wil delen: zorg dat je voldoende benzine in je tank hebt ;-)
De agent die ons vervolgens te hulp kwam legde vanaf een grote afstand het verkeer langszaam stil door steeds breder over de snelweg te slalommen. Uiteindelijk slalomde hij over alle 7 banen en stond alles stil. Het directe gevaar was geweken, wij konden weer adem halen. De agent bleef vervolgens in zijn auto zitten, zei ons over de luidspreker de auto in zijn neutraal te zetten en de rem nog even in te drukken. De politieauto ging achter ons staan, bumper aan bumper, en duwde ons vervolgens - nadat wij de rem los moesten laten - voort. We moesten naar rechts, naar de vluchtstrook. Maar Henk dacht dat we de afslag moesten hebben, en reed daarin. Dat was dus de afslag naar een andere snelweg, en ook nog eens stijl omlaag! Wij freeweelend met een politieauto achter ons die inmiddels de bumper had losgelaten. Henk trapte op zijn rem, we gingen ook heel hard en moesten een scherpe bocht hebben. Maar dat mocht van de agent niet. Achteraf duidelijk, we moesten natuurlijk niet op die snelweg zijn en dus weer een afrit op, stijl omhoog. En omdat de agent inmiddels geen contact meer met onze bumper had was het levensgevaarlijk ons al rijdend nog een zet te gaan geven. Pff, we waren heel blij toen we daar langs een gewone weg stonden. De agent was nog niet zo blij, maar begreep later ook hoe alles was gegaan. Tien minuten later was de AAA er. Tussendoor hebben we - nog vol adrenaline - flink wat zieke grappen gemaakt.
Vijf kattenlevens later zijn we naar een bar vlak bij Henk z'n appartement gelopen, waar we met Mona en Susan Tequilla hebben gedronken...

Maandag 26 april 2004
Vandaag hadden we dus aan moeten komen. In werkelijkheid waren we er al een dag, en dat gaf een goed gevoel. Tijd voor een korte wandeling over Caltech, kort voor California Institute of Technologie, waar Henk werkt. Een prachtige omgeving, mooie gebouwen maar nog mooiere tuin. Het instituut heeft een keer een grote erfenis gekregen, die ze alleen voor de tuin mochten gebruiken. Ze weten daar van gekheid niet wat ze met dat geld moeten doen ;-) Een hele oude boom die er al zou hebben gestaan toen de Spanjaarden hier voor het eerst aankwamen, vormt het centrum van de campus. Het is leuk om te zien hoe de studenten en onderzoekers hier werken en leven, niet alleen voor mezelf, maar ook voor Anderwijz. Het is altijd moeilijk om dingen te vergelijken, omdat alle omstandigheden anders zijn. Je kunt dus niet zomaar onderdelen van dit systeem in ons systeem stoppen of andersom. En je moet niet vergeten dat dit een van de top-instellingen van het land is. Verreweg de meeste studenten krijgen nooit de kans hier te studeren. Van topinstellingen kun je er - ook in Europa - maar een paar hebben. En met onze taalverschillen is een topinstelling eigenlijk alleen mogelijk in een veel groter taalgebied dan het Nederlands.
Na Caltech zouden we de bergen ingaan, maar de dynamo van de Buick van Henk had het begeven. Eerst dus langs de garage. Met een tweede auto van Henk, een oranje kever, zijn we toen hier in de buurt gaan kijken bij Vroman's, de oudste boekhandel hier. Niet echt spectaculair. De applewinkel was veel leuker. Had bijna een powerbook gekocht ;-) Zo verleidelijk allemaal! Sinds dat moment hebben Gerard en Henk het te pas en te onpas over mijn uitspraak 'ik let niet op geld deze vakantie'. Gerard en Henk zijn kenners van automerken, en ze hebben me al een paar keer gevraagd of ik niet die of die auto kon aanschaffen. Ik lette toch niet op het geld ;-)
Later zijn we alnog met de Buick de bergen ingegaan voor een prachtig overzicht over LA. Jammergenoeg is er hier heel wat smog, en konden we niet zo veel scherps zien. De lucht van Los Angeles is daarvoor gewoon te vies.
Als we later op weg zijn naar de pier van Santa Monica (strand), rijden we over Sunset boulevard. Dwars door Hollywood en veel zeer luxe woonwijken. Henk en Gerard hebben vingers te kort om alle prachtige auto's aan te wijzen. Ik zit achterin de auto te genieten van de prachtige bomen en paleisjes die hier gebouwd zijn. LA is een groene stad met een enorme diversiteit aan planten. Echt tropische planten als palmbomen, cactussen en vetplanten, maar ook veel naald- en loofbomen. Bij sommige bomen baal ik dat ik mijn camera niet bij me heb.

Zondag 25 april 2004
Inmiddels zit ik bij Henk in Los Angeles, de Verenigde Staten. Gerard en ik zijn hier een kleine twee weken op bezoek. Erg gezellig, en we hebben al veel van LA en Henk z'n habitat gezien. Het begon allemaal met een snelle vlucht, we kwamen drie kwartier eerder aan dan gepland. Toen ook de paspoortcontrole en bagageclaims onverwacht snel gingen, kon Henk nog niet op ons staan wachten toen we in de aankomsthal kwamen. Gerard en ik genoten van een heerlijke Starbucks expresso.
Een uur later was Henk er nog niet, en besloten we te bellen. Er werd niet opgenomen. Later begonnen we te twijfelen. Zouden we de aankomsttijd in Nederland hebben doorgegeven? Ik sloot mijn laptop aan op een stopkontact in de hal en even later wisten we wat we fout hadden gedaan. We hadden Henk aangegeven dat we maandag aan zouden komen. Het was zondag!
Lachen dus, daar op dat vliegveld. Sommige omstanders vonden ons wat vreemd, met die laptop op de vloer en gierend van het lachen. We besloten met het openbaar vervoer naar Pasadena te gaan, een van de 88 stadjes die samen Los Angeles vormen. Je moet bij LA denken aan een volgeboude randstad met het groene hart eromheen in de vorm van bergen. Het vliegveld LAX ligt aan het strand, Pasadena ergens tegen de bergen. Een afstand Scheveningen-Utrecht dus.
Met openbaar vervoer (lees: stadsbus) hebben we een heleboel LA kunnen zien. Sloppenwijken en prachtige villawijken, alles door elkaar. Meest schokkend vond ik een school die bestond uit een aantal barakken op een betonnen plein. Enkele ramen in de barakken, maar allemaal vol met tralies. Een groot hek om het terrein heen. Het leek meer een gevangenis dan een school. Optimistisch stond bij de ingang een bord: 'School attendance is school succes.' Zo'n twee uur later kwamen we aan in Pasadena, waar we nog een paar mile moesten lopen naar Henk. We hadden alleen de lonely planet, met een beperkt aantal buslijnen erop. Daarmee hadden we onze route uitgestippeld, en dus niet erg efficient de bussen met de kortste loopafstand gekozen. Ach, we hadden lol van onze stomme actie en genoten van de onverwachte wendingen en onzekere bestemming. Er moest daar in de buurt van Henk wel een hotelletje zijn mocht hij niet thuis zijn.
Later zaten we in een Subway (gezonde-broodjeszaak keten) en belden we Henk nogmaals. Hij had net van ons verhaal gehoord, en zou over een minuut of tien thuis zijn. Met Mona (de nieuwe vriendin van Henk) hebben we nog wat gedronken, waarna Gerard en Henk nog langer op bleven. Ik was op en viel in slaap.

Vrijdag 23 april 2004
Weer schandalig lang niet mijn weblog bijgewerkt. Er is intussen veel gebeurd, maar dat kan ik je nu niet allemaal gaan vertellen. Wat ik je wel wil zeggen is dat ik inmiddels via ssh en unix-commando's dit stukje aan het schrijven ben. Als jullie dat straks kunnen lezen, kan ik dus overal heel eenvoudig tekst toevoegen aan mijn website. Wie weet dat dat helpt om jullie beter op de hoogte te houden. ;-)
Zoals ik hierboven al via een lokaal netwerk werkte, werkt het nu ook via GPRS. Optimale vrijheid ;-)
En ook kan ik nu per sftp files ophalen en downloaden ;-) (3x;-)=scheepsrecht, nu slapen.

Donderdag 15 januari 2004
De week leek rustig te beginnen, met een prachtige strandwandeling met Jannah van Schevingen-Haven naar Kijkduin en terug. Heerlijk wandelen, druilerig weer, door de duinen terug en daarna nog even een gebakken eitje in mijn bus gegeten. Echt alsof je vakantie hebt, en op zulke momenten vraag ik me af waarom dit soort activiteiten niet vaker gebeurt. Mensen die met z'n twee‘n moeten vergaderen kunnen gewoon lekker gaan wandelen, maar toch zit je in de praktijk vaak tegenover elkaar aan een tafel met een kop koffie. Jammer.
De goede voornemens van verschillende mensen om de tijd effectiever in te delen werpen hun vruchten af. We hebben verschillende dagen al met een groepje afgesproken, werken dan individueel maar nemen gezamenlijk pauze. Hoewel blijkt dat stilte daarvoor een bijzondere voorwaarde is (en telefoongesprekken, bijles geven enz. afleiden), heeft de formule al zulke successen geboekt dat we elkaar zomaar opbellen en bij elkaar aansluiting zoeken. Het is een vorm van extern ordenen van je tijd. Zelf heb je veel meer energie nodig om je ergens toe te zetten, dan wanneer je met een kleine groep ergens toe besluit.

Zondag 11 januari 2004
Er is weer veel gebeurd sinds mijn vorige bijdrage aan dit weblog. Belangrijkste redenen dat ik tussendoor niet heb bijgewerkt zijn een bezoek aan mijn zusje Amber, haar man Justin en hun dochtertje Zia in de Verenigde Staten, vervolgens deadlines voor Anderwijz en tot slot de kersttijd. Tussendoor heb ik natuurlijk wel tijd achter de computer kunnen besteden, maar die heb ik voornamelijk gebruikt voor een ander doel, namelijk het leren van php en mysql. Doel is uiteindelijk ook zelf webpagina's te kunnen maken die kunnen lezen in databases en kunnen reageren op input van de gebruiker. Ik heb al heel wat door, maar het zal nog wel even duren voordat ik eigen pagina's maak. Dat zullen jullie dan wel hier merken, denk ik. Vandaag terug van een weekend beverprogrammatraining geven. We geven dan cursus aan nieuwe leiding van scouting voor kinderen van 5 tot 7 jaar. Erg leuk om te doen, en deze cursusgroep was ook heel enthousiast. We hebben met Maurice, Corinne en Wendy het weekend aangepast, en die aanpassingen zijn vrijwel allemaal een succes. Motiverend om zo die inspanning beloond te zien. Na afloop wel even moe, maar daar was geen tijd voor vanwege een Thaleia-vergadering. Al even geleden dat we met het bestuur van deze stichting voor toneelkampen in Frankrijk bijeen kwamen. Nu terug, en in het kader van goede voornemens ook maar mijn weblog bijgewerkt.

Maandag 6 oktober 2003
Oef, je moet blijkbaar opletten wat je in je weblog schrijft. Meteen waren er een paar mensen die me zeer bezorgd toespraken. Risico's op straat zijn iets waarover mensen snel met anderen praten, en dingen die lang in het geheugen blijven zitten. Ik wil het allemaal wel even nuanceren. Ik schreef bijvoorbeeld aan Robbert: 'Nou nou, niet overdrijven. Ik heb in 1997 een keer ellende gehad. [...] Voorlopig heb ik meer last van verkoudheden dan van overvallers...
Afgelopen zaterdag hebben we met de bevers van mijn scoutinggroep dierendag gevierd. We hebben een groentetaart gemaakt van andijvie, sla, komkommer, wortels en appel. Die zijn we vervolgens naar de kinderboerderij in de buurt gaan brengen. De mensen daar waren enorm enthousiast, en de bevers mochten zelfs ezel, paarden en schapen voeren! Leuk. Woensdag spreekt de Tweede Kamer over de subsidie aan Scouting Nederland. Ben benieuwd wat daar gebeurt.
Zondag zijn we op de fiets naar het zwembad gegaan. We zijn Gerard, Bart R., Bart N., Gaby en ik. We wonen in Den Haag en zwemmen in het Sterrenbad in Wassenaar. Een mooie route, zowel heen als terug. Ik heb geen fiets, die heb ik in 1997 na een diefstal niet vervangen. Het lopen kost iets meer tijd, maar het geeft je ook alle ruimte om je gedachten te ordenen. Bovendien kun je altijd met het openbaar vervoer gaan, ook als je eerst lopend ergens anders heen bent geweest. Met een fiets moet je blijven fietsen, of je fiets later ophalen. Maar die fietstocht beviel prima. Dat moesten we maar vaker doen.
's Middags hebben we met het bestuur van Thaleia (toneelkampen in Frankrijk) vergaderd. Volgende week gaan we naar Frankrijk om te klussen aan ons onderkomen daar, en het is handig dan nog even een en ander door te spreken. Ik heb er zin in, die week.

vrijdag 3 oktober 2003
Twee keer veiligheid op de agenda vandaag. Toen ik vannacht naar huis liep, probeerden twee jongens me te overvallen. Na drie maal 'help' vertrokken ze en hield ik er alleen een pijnlijk scheenbeen aan over. Ik ben ze nog achterna gelopen, met de politie via 112 aan mijn mobiel. Maar helaas, met een fiets zijn die twee toch veel sneller. Aangifte heeft geen zin, ik zou ze niet voldoende kunnen omschrijven. Alleen voor de statistieken zou ik het toch moeten doen. Hmm, misschien dat ik binnenkort toch even bij de politie langs ga. Vandaag liep de dag een beetje anders dan ik had gepland. De Blauwe Aanslag, bij mij in de buurt, wordt ontruimd. Ik heb mijn busje voor de zekerheid maar even ergens anders geparkeerd, en de sfeer was bij terugkomst toch enigzins gespannen. Naast sympathisanten van de krakers waren er ook dagjesmensen en mensen die duidelijk voor de rellen kwamen. Die laatste groep en de krakersscene zijn voor het grootste gedeelte niet mengbaar, en dat kan tot ellende leiden. Vooral omdat de politie in zo'n geval niet makkelijk in de menigte kan optreden, kan dat tot gewonden en materi‘le schade leiden. Ik besloot dus maar in de buurt van mijn huisje te blijven. Ik woon in een doodlopend straatje waar veel bewoners goed op elkaar letten. Dat helpt. En met mijn EHBO kan ik misschien helpen. Ik kwam nog twee andere mensen tegen, die vaker EHBO doen bij demonstraties. Overigens opvallend hoeveel mensen je op zo'n dag tegenkomt. En omdat iedereen eigenlijk een beetje staat te wachten of er wat gaat gebeuren, heb je alle tijd om even bij te kletsen.
Grappig trouwens dat zo'n ontruiming tot zoveel chaos in discussies kan leiden. Vooroordelen en gebrek aan kennis lijken wel vergelijkbaar met de onkunde bij discussies over allochtonen. Het blijkt voor veel mensen heel moeilijk om de nuances te erkennen, ongeacht het uiteindelijke oordeel. Voor- en tegenstanders zijn vrijwel niet in staat om de argumenten van de ander te erkennen. En daardoor kan er niet gezocht worden naar deelgebieden waarop wel concensus is te bereiken.

maandag 29 september 2003
Natuurlijk veel te lang niets in dit dagboek geschreven. De site is zelfs een tijdje ofline geweest door een routerfout. Daardoor werden bezoekers doorverwezen naar mijn laptop, in plaats van de vaste emac waarop deze website draait. Maar ik beloof weer vaker te gaan schrijven.
Vanmorgen heb ik met Linda van der Wal gesproken over Anderwijz. Linda is redactielid. Een interessant gesprek, waarbij we het ook over veel andere dingen hebben gehad dan Anderwijz. Linda heeft veel in de medezeggenschap aan de Universiteit Utrecht gedaan, en geeft nu ook trainingen. Ik ga jullie niet vervelen met details, maar het was de reis meer dan de moeite waard.
's Middags ben ik bij de studentenkamer geweest, het regulier overleg tussen staatssecretaris Nijs en de studentenbonden LSVb en ISO. Altijd interessant, en vanuit Anderwijz ook verplichte kost. Maar het blijft een uitwisseling van standpunten. Ook wanneer kraakhelder is dat er dingen fout gaan waar Nijs als staatssecretaris verantwoordelijk voor is, wordt gekozen voor afwachten wat de instellingen gaan doen. Vaak is dat vanuit de taakverdeling gezien correct. Maar niet altijd. Nijs is verantwoordelijk voor het stelsel in zijn geheel, en kan niet zomaar afwachten wanneer dat stelsel gebreken vertoont. En met de invoering van het bachelor-masterstelsel zijn er nog wel wat stelselproblemen die nog lang niet opgelost zijn.

zondag 18 mei 2003
Vanavond kwam Anouk Doeven bij me eten. Ik heb met Anouk in het bestuur van de Leidse Studenten Bond gezeten, en we hebben elkaar daarna nog veel gezien. Maar daarna hebben we elkaar min of meer uit het oog verloren, al ben ik nog wel een keertje onverwacht bij haar langs geweest in Amsterdam. Ze belde afgelopen week, dat ze dit weekend in Den Haag zou zitten, en we hebben toen zondagavond afgesproken. Na de gebruikelijke sessie bijpraten is het snel weer heel vertrouwd, en komen we op diepere onderwerpen. Wat is vriendschap, wat is geven? Ze heeft er een mooi stukje over staan op haar eigen website: home.uva.nl/anouk.doeven/Gibran/gibran05.htm, maar ik vind niet dat daar het woord God een plaats in hoeft te hebben. Onze discussie gaat over de vraag of vrienden moeten geven en nemen (ja) en in hoeverre daar een disbalans in kan bestaan. Ik vind dat die er kan zijn, en beroep me op het plezier dat geven op zich met zich mee kan brengen. Wie geeft aan een vriend (of vreemde) voelt zich goed, en wie ontvangt voelt zich goed. Anouk zegt dat het een probleem kan zijn wanneer iemand een ander wel helpt, maar niet toestaat zelf geholpen te worden. Dan kan een situatie ontstaan waar er toch een bepaalde hierarchie in een vriendschap kan ontstaan. Ik ben gevoelig voor dat argument, maar kan het toch niet helemaal plaatsen. Moet ik nog verder over nadenken. Ken ik dat, die hierarchie? Zijn er anderen die misschien zo kunnen denken over een vriendschap met mij? Ik denk dat ik die hierarchie zelf niet zo ervaar, omdat ik mensen wil nemen zoals ze zijn, en me vooral op de positieve kanten van mensen concentreer. Maar ik twijfel of anderen zo'n hierarchie misschien wel voelen. In tijd en materieel kan ik makkelijk geven en nemen, bij de een meer dan bij de ander, maar dat zit wel goed. Ook in ideeen kan ik veel geven, en zonder meer ook nemen. Maar in gevoel ben ik niet zo'n gever, denk ik. Wat ik voel zal voor veel mensen toch onduidelijk zijn, en soms is dat het ook voor mezelf. Gevoelens van anderen krijg ik wel, en waardeer ik ook enorm. Meeleven, zowel in verdriet als vreugde, is op zich al een gift. Ik kan prima meeleven, en het vervolgens ook makkelijk van me afzetten. Maar misschien doe ik dat van me afzetten ook wel iets te makkelijk met gevoelens van mezelf. Zou daar een soort hierarchie achter zitten? Hmm, misschien moet ik dan onderscheid maken tussen gevoelens over dingen die buiten mezelf staan en me treffen en over dingen die mij in persoon aangaan. In de eerste groep ben ik een grote gever, misschien zelfs teveel. Ik kan me flink ergens over opwinden of mensen vervelen met wat ik voel, en hoe ik vind dat men daarmee om zou moeten gaan. Dat is de passie die bij politiek en filosofie soms irritant kan zijn. En waar de hierarchie van geven van gevoelens (teveel) en ontvangen (te weinig) wel zeker aanwezig kan zijn. Gevoelens die mezelf aangaan zijn geen open boek. En zelf voor mezelf kleven de bladzijden flink aan elkaar. Hier kan de hierarchie zitten in een te weinig aan open geven van gevoelens, en een te veel aan ontvangen ervan. Hoewel, ik denk dat het ontvangen ervan redelijk getemperd wordt door mijn eigen gebrek hierover te kunnen praten. Nou ja, het wordt nu erg filosofisch, en zo was het gesprek met Anouk niet. Het ging erom of mensen geven en nemen. Het geven en het nemen hoeft geen probleem te zijn, vind ik, zolang je ervan uit gaat dat de mensen aan wie je geeft zelf ook geven. Wanneer je het gevoel krijgt dat een ander niet geeft (ook aan anderen), neemt je bereidheid om zelf aan die ander te geven ook af. Naast die algemene bereidheid om te geven aan anderen, is er ook de behoefte om te ontvangen als je zelf hulp nodig hebt, stelde Anouk. En daarmee ben ik het eens.
Bij het opschrijven bedenk ik me dat de verwachting dat de mensen aan wie je geeft zelf ook geven, misschien wel een van de meest bepalende politiek-economische drijfveren is. Wie positief denkt, wil geven en delen, omdat anderen daar iets mee kunnen. 'Primitieve' stammen werk(t)en op die manier. Wie niet op voorhand verwacht dat een ander geeft, wordt behoudender in het geven aan die ander, en verwacht ook minder dat anderen zullen geven wanneer je zelf hulp nodig hebt. Zij geven strategischer, en verwachten van een kleinere groep mensen hulp. Dit is de redenering van de 'moderne' samenleving. Uiteindelijk kun je geven en nemen volledig uitrekenen en kwantificeren. Zo ontstaat geld als meetlat.
Niets mis met geld als meetlat, het is een uitvinding waarmee we geven en nemen ook bij vreemden die we niet vertrouwen kunnen toepassen. Het probleem dat ontstaat is dat we steeds minder mensen vertrouwen. Steeds meer geven en nemen moet gekwantificeerd worden, en doordat we steeds meer zaken economisch beschouwen, wordt ook de vertrouwensband tussen mensen langzamerhand steeds verder verzwakt. Verzorging van mensen besteden we steeds meer uit, opvoeding en onderwijs, en zelfs emotioneel geven en nemen doen we steeds vaker bij psycholoog of psychiater.
Dit uitstapje hebben we zo niet besproken, maar het leidt wel tot het tweede onderwerp, waarover we het hebben gehad. En dat is het gevoel van veiligheid dat we ervaren, en hoe we daarmee zelf om kunnen gaan. Het voorbeeld van Anouk was ee treinreis, waar een persoon uit een groep jongens in een niet-rokerscoupe een sigaret opsteekt. Een meisje zegt er last van te hebben, en vraagt om de sigaret uit te doen. Naast haar zit een ander meisje dat duidelijk een finke migraine heeft. De jongen reageert daarop door de rook van zijn blow in het gezicht van het meisje te blazen. Anouk zegt er wat van, en krijgt de volle laag. Aggressief gedrag, dat nog net niet uitloopt op een fysieke confrontatie. Een meisje naast haar zegt afkeurend tegen Anouk: dat moet je ook niet doen, deze jongens worden daar aggressief van.
Tsja, wat kun je daar zelf aan doen, en hoe moet je de maatschappij inrichten? We komen tot de conclusie dat je zelf mensen moet aanspreken op gedrag dat niet hoort. Dat kunnen anderen niet doen. Wanneer de ander zijn gedrag vervolgens aanpast, is er niets aan de hand. Er zijn zat mensen die na het opsteken van een sigaret zeggen: oh, sorry meisje, voor jouw doe ik die sigaret graag uit. En daarmee is het dan gedaan, al kan de woordkeuze nog steeds fout zijn. Als de ander zijn gedrag niet aanpast, zouden omstanders zich ermee moeten bemoeien. De eerste groep omstanders die daarvoor verantwoordelijk is, zijn de eigen vrienden en kennissen. Die kunnen iemand het makkelijkst overtuigen dat het beter is iets anders te doen. Jaarclubs op verenigingen, vriendenclubs in de kroeg werken vaak op deze manier. Bij jaarclubs werkt het vaak beter, omdat zij de vereniging als grotere groep zien, waarvoor ze zich verantwoordelijk voelen. Sommige groepen mensen voelen zich niet zo betrokken bij het wel en wee van de maatschappij, en zullen niet snel geneigd zijn de maatschappelijke normen aan de eigen groep op te leggen. Het is primair dat niet betrokken voelen (en vaak ook niet betrokken worden, of in ieder geval het gevoel hebben) dat er de oorzaak van is dat mensen die met een groep zijn niet door die groep worden aangesproken.
Een tweede groep omstanders is de groep met een door de persoon die zich misdraagt erkende autoriteit. Dat zal voor veel mensen een oudere persoon zijn, een leraar, een conducteur, een politieagent. Maar het kan ook iemand zijn die fors in van postuur, of iemand die op dat moment met een grote groep vrienden is. In ieder geval gaat het om iemand die respect geniet bij de persoon die zich misdraagt. En vaak mist dat respect voor gezagsdragers, helaas. Soms is het respect voor een willekeurig individu dat opstaat zelfs groter.
In ieder geval kan het opstaan van een ander zonder respect ook helpen, wanneer anderen in de eigen groep wel respect hebben voor het gedrag van de omstander. Zo kan de eigen groep over de grens getrokken worden om zelf-corrigerend op te treden.
Alleen in laatste instantie kan het helpen om iemand met een opgedrongen overmacht te confronteren. Zoiets helpt de situatie zelf misschien oplossen, maar levert nooit een bevredigend resultaat op in volgende situaties. Daarvoor moet dan immers opnieuw een overmacht gecreeerd worden, en dat kost energie.
Bij een jochie van tien dat op straat zijn zusje schopt (een voorbeeld dat ik noem), kan ik zelf nog de opgedrongen overmacht spelen. Ik pak het kind bij zijn arm, negeer zijn beroep op eigen rechten (dat wat ongenuanceerd kan zijn, en in andere bewoordingen), en dwing het zijn zusje excuses aan te bieden. Het ging hier om een allochtoon kindje, en eigenlijk had ik dus het kind helemaal niet met zijn zusje moeten confronteren (dat bracht het zusje in verlegenheid en leverde slechts een momentopname op). Ik had hem mee moeten nemen naar zijn vader, en daar moeten vertellen wat het joch had gedaan. Maar ja, ik bedacht dat later pas, en het is ook niet makkelijk om het kind - naar verwachting tegen zijn zin in - naar een nog onbekend adres te vervoeren.
Uit dit voorbeeld trokken we de conclusie dat omstanders zonder directe autoriteit sneller zullen en kunnen ingrijpen, wanneer zij vervolgens steun kunnen vinden bij een door henzelf wel erkende autoriteit. Wanneer omstanders op deze manier een overmacht kunnen zijn, omdat ze terugvallen op breed erkende autoriteit, wordt het organiseren van een overmacht veel haalbaarder. Dit lost het probleem nog niet op, maar kan wel gedragsveranderingen veroorzaken. Iemand die gewend is dat het niet loont om zich onbehoorlijk te gedragen, zal dat ook minder snel doen wanneer een overmacht om hem te corrigeren ontbreekt. De van buiten opgelegde norm wordt zo voor veel mensen een intern gewaardeerde waarde.
Anouk en ik hebben beide ervaringen met autoriteit die niet bepaald positief zijn. Een studentendemonstratie in 1997 - en overleveringen van eerder, onder andere in 1993 - toonden aan dat politie niet altijd je vriend is. Ook politie is menselijk, en dus bang, en gaat onder druk van die angst generaliseren. Daarmee wordt goed en kwaad over een kam geschoren. En wanneer de indruk wordt gewekt dat mensen statistisch minder betrouwbaar zijn, worden anderen uit dezelfde groep gediscrimineerd, ook door de politie. Dat geldt voor demonstranten, maar zeker ook voor donkere of onverzorgde mensen. Dat betekent niet het voor ons geen autoriteiten meer zijn. Het betekent wel dan mensen tegen deze onbedoelde effecten van autoriteit beschermd moeten worden. En het probleem moet erkend worden, om daarmee juist de erkende autoriteit bij een misdrager te vergroten. Vergelijkbare zaken spelen bij leraren en dergelijke.
Ik dwaal weer af, want Anouk en ik hadden het er juist over dat de politie of de conducteur niet in staat zijn om die overmacht te vormen. De consequenties die zij bij lichte vergrijpen (en dat klinkt hilarisch als het gaat om het aansteken van een sigaret in een niet-rokerscoupe, maar wordt het minder wanneer aan het verzoek dat niet te doen geen gehoor wordt gegeven) toepassen maken geen indruk. En daarmee is de politie niet meer de natuurlijke achtervang van de omstander die bereid is er iets van te zeggen. Het jongetje zelf confronteren met zijn vader werkt beter dan het verhaal bij de politie uitleggen. De laatste zal de aangever harder toelachen dan de jongen toespreken, al is het maar omdat niemand juridisch kan aantonen wie er gelijk had.
Wat we nodig hebben is een meer persoonlijke aanpak. Voor het minste wordt je via snelrecht veroordeeld, al is het maar tot het aanbieden van excuses. En die rechter kan je ook een sanctieregime opleggen, waar vervolgens een je persoonlijk toegewezen (wijk)agent voor verantwoordelijk is. Doe je daarna iets fout - ook bij de kleinste vergrijpen -, dan krijg je steeds met dezelfde agent te maken. En die kan binnen het sanctieregime optreden, en meer bevoegdheden aanvragen bij een volgende snelrechtprocedure. Op die manier is je rechtszekerheid gegarandeerd, maar kun je tegelijk optreden tegen mensen die die rechtszekerheid structureel in hun voordeel willen gebruiken.
Ik moet zeggen dat wat ik hierboven opschrijf niet meer het gesprek met Anouk weergeeft. Maar het is ondertussen wel een verhaal geworden over die dingen die wij allang geen criminaliteit meer noemen, maar die wel de essentie zijn van het gevoel van onveiligheid waarover we het allemaal hebben. De politiek kan daar nog wat van leren! (Al zeg ik het zelf)

zaterdag 17 mei 2003
Met de bevers maken we een groot piratenschip. Prachtig te zien hoe iedereen zijn eigen rolletje in het spel zoekt, en de fantasie zijn vrije loop neemt. Een maakt een schatkaart, een volgend speelt octopus naast het schip. En een derde maakt gebruik van de vrijheid om lekker te hoelahoepen met het stuurwiel. Na de opkomst is er wel een en ander om op te ruimen... Ik kom twee uur te laat aan bij de discussie naar aanleiding van het 20-jarige bestaan van de Landelijke Studenten Vakbond. Jammer, want zo'n discussie geeft toch altijd een tijdsbeeld. Maar de sfeer is daarom niet minder leuk. Sofie leidt het debat waarvan ik de laatste stelling nog meemaak. Na afloop praten we over haar reis naar Ierland, waar ze onderzoek deed naar de boerenbond daar. Ze vergelijkt die met de LTO in Nederland, voor haar afstuderen, en heeft een AIO-schap aangeboden gekregen om hier verder mee te gaan. Sofie is een heel waardevol mens. Ze is belangstellend en wil weten wat mensen bezighoudt, maar ze heeft ook een flinke dosis waarden waar ze zelf een plaats aan geeft. Ik vertel haar van mijn nieuwe plannetje 'Overheid plus', waarover alleen mijn moeder verder nog wist. En we praten nog even over mijn lopende auto. Ik heb het gevoel dat Sofie mij maar een raadselachtig mens vindt. Op het feest is ze snel weg. Jammer, want ik had nog best even door willen praten, meer weten over wat haar bezig houdt. We komen elkaar zeker nog wel tegen.
Ruben geeft een 'opa vertelt' over de geschiedenis van de LSVb, en doet dat met veel humor en zelfspot. En het nieuwe bestuur van de LSVb presenteert zich. Een krachtig team, op het eerste gezicht, dat na een flink aantal weken inwerken een mooie vereniging kan leiden.
Natuurlijk zijn er veel oude bekenden bij het debat en het feest aanwezig. We hebben te weinig tijd om elkaar echt bij te praten. Jammer, want juist op dit soort bijeenkomsten kom je elkaar weer tegen en kan bijpraten effectief zijn. Aan de andere kant, ik ken daar natuurlijk veel meer mensen dan de gemiddelde reunist. Anderen hebben misschien wel voldoende tijd gehad om elkaar echt te spreken. Het feest loopt lekker, en de LSVband die speciaal voor het lustrum is samengesteld laat een prachtige show zien. Iedereen wil meer, maar na twee keer oefenen is er helaas niet meer beschikbaar. Misschien dat ze later nog eens optreden? Ik heb lekker gedanst, onder andere met Marcia. Zij heeft in de periode dat ik in het bestuur van de LSVb zat heel veel gedaan voor studenten in het HBO. Veel te laat, rond 06.00 uur, kwam ik thuis. De wekker die mij om 8.45 wakker zou maken om te gaan zwemmen, heb ik nooit gehoord.

vrijdag 16 mei 2003
Vanmorgen bij mijn moeder geweest, gezellig druk met Justin erbij. 's middags ga ik naar huis, en haal mijn groentepakket op. Een prachtig initiatief, waarbij je elke week een aantal groenten en fruitsoorten krijgt, biologisch gekweekt. Doordat zij kiezen wat erbij zit, ga je steeds varieerder koken, en kom je nieuwe dingen tegen. Ik haal mijn pakketje elke week op in de natuurwinkel aan de torenstraat, en bestel dan voor de volgende week. Het pakket wordt geregeld via www.odin.nl.
Als ik de natuurwinkel verlaat, hoor ik mijn naam. Eva roept, en zit met Annelies in Greve. We praten bij, en komen op een gegeven moment op een interessant filosofisch probleem, dat bij Eva d'r studie wordt behandeld: Er zijn twee patienten, die beide een orgaantransplantatie nodig hebben, voor twee verschillende organen. Als ze de organen niet krijgen, sterven ze. Krijgen ze ze wel, dan hebben ze een volwaardig leven. Waarom mag een arts niet de straat op gaan, iemand vermoorden en vervolgens de organen van deze persoon gebruiken om twee mensen een volwaardig leven te geven? De basis voor het idee is dat je met het verlies aan een leven, twee levens spaart.
Ik stel voor dat dan de twee patienten een lot kunnen trekken, waardoor het orgaan van de ene patient voor de ander wordt gebruikt. Dan verlies je ook maar een leven. Eva gaat akkoord, maar stelt nu ook de vraag: waarom moeten de twee zieke mensen hun leven riskeren, en anderen niet.
Die vraag is moeilijker, en we zijn het er al snel over eens dat dit een interessante filosofische vraagstelling is. Verschillende punten komen voorbij: natuur versus cultuur, loterijprincipes, het probleem van het kiezen van een beginsituatie en het probleem van in een stelling opgenomen premisses. Interessant!
In eerste instantie stel ik dat vanuit geschiedkundig oogpunt de natuur niet volledig kan worden uitgeschakeld door de cultuur. Eva stelt dat dat wel zou kunnen, maar dat dat misschien mijn voorkeur niet heeft. Ik ben erg voor een combinatie van respect voor natuur, en het handhaven van waarden via cultuur, en betrap me erop dat het recht op leven en dood zeker onderdeel is van een waardenpatroon. Mijn argumentatie is dus niet sterk.
Daarna komen we dichter bij wat voor mij de kern van het probleem is. We veranderen van onderwerp, en stellen dat we met vier mensen op een vlot zitten. Het vlot kan er maar drie hebben, en dus moet een persoon de zee in. Deze persoon is vergelijkbaar met de patient die overlijdt, de drie op het vlot zijn de mensen van de straat. Het voordeel van deze vergelijking is dat in deze vraagstelling duidelijker is dat de premisse is dat er een iemand dood gaat (wat het oneerlijke is, dat al in de stelling aanwezig is), en dat het makkelijker is om de verschillende beginsituaties van elkaar te scheiden. Het gaat om een loterijprincipe! Wie loten er mee, en waarom?
In het medische verhaal is er al geloot, en zijn er twee mensen die een pechlot hebben getrokken. De rest van de mensen heeft geluk gehad, en je zou de pech van de zieken kunnen compenseren door tussen de twee zieken opnieuw te loten, of tussen alle mensen opnieuw te loten. Het kiezen voor een nieuwe loterij is verstandig, omdat daardoor een mensenleven gespaard kan worden. Maar welke loterij kies je dan? Eva moet naar huis, en met Annelies loop ik naar haar tramhalte. Uiteindelijk praten we door, totdat we bij mijn huis zijn, waar ze alsnog de tram neemt.
De vraagstelling laat me nog niet los. Met Annelies vergelijk ik de situatie van het vlot met die van een stel computers. Dat is minder emotioneel. Er gaan er twee kapot, verschillende onderdelen. Waarom kies je ervoor die twee kapotte computers samen tot een nieuwe te maken, en niet om een derde computer te slopen? Het klinkt logisch, en ik denk dat vrijwel iedereen die derde computer en niet bij zou betrekken. Maar wat logisch klinkt, hoeft het nog niet te zijn.
We nemen een stap terug, en kijken naar de situatie waarbij alle computers nog heel zijn. We concluderen dat via een soort van loterij twee computers kapot gaan, vergelijkbaar met de loterij van de natuur bij de medische vraagstelling. Na deze loterij kunnen we de situatie overdoen door opnieuw te loten, welke van alle computers uiteindelijk het lootje legt. Maar dat is extra werk. En wanneer we de uitkomst van de eerste loterij niet zouden accepteren, is er geen rede te veronderstellen dat de tweede loterij wel een acceptabele uitkomst heeft. We zouden dus nog een derde keer kunnen loten, een vierde keer, met steeds een andere maar niet betere uitkomst. Het extra werk levert als het ware een nieuw en onoplosbaar filosofisch probleem op tafel, dat van de loterij welke loterij geldig is.
Ik heb het idee dat we hier de kern te pakken hebben. We repareren de ene computer met de onderdelen van de ander, omdat het extra werk zou zijn er een derde computer bij te betrekken. We accepteren de uitkomst van de eerste loterij als bepalend. Datzelfde zie je ook bij spelletjes, waar een verwarrende situatie ontstaat wanneer de uitkomst van het gooien met een dobbelsteen onduidelijk is (half op de kant), en er besloten moet worden opnieuw te gooien of niet. Welke loterij is geldig?
In de medische filosofische vraagstelling is het verstandig te accepteren dat de eerste loterij geldig is. En dat is de loterij van de natuur. Vervolgens kun je die loterijuitkomst optimaliseren, door - wanneer beide patienten akkoord gaan - te loten tussen de twee patienten.
Dat brengt me weer terug op de situatie met het vlot. Daar is de beginsituatie minder duidelijk. Hoe kwamen die vier op dat vlot? Als ze in een volgorde kwamen, kan het eerlijk zijn om te zeggen dat het vlot na drie mensen vol is. Of werd er daarvoor gevochten om die eerste plaatsen? En ging dat gevecht eerlijk? We waren het er snel over eens dat als dit soort situaties er waren, de beginsituatie snel verplaatst zou moeten worden om tot een oordeel te komen. In elke situatie is het wel mogelijk om de beginsituatie zo te verplaatsen dat een van de mensen in redelijkheid het vlot zal moeten verlaten. Maar omdat je vaak niet kunt kiezen welke beginsituatie het meest eerlijk is, blijft een loterij de meest waarschijnlijke optie waar alle opvarenden mee kunnen instemmen. En zul je niet snel voorstellen een nieuwe loterij te houden wanneer een iemand uiteindelijk in het water ligt.
Maar stel nu, en dat is de vraag waarmee ik blijf zitten, dat een van de vier mensen eerst via een gevecht in het water is geduwd? Dan blijft de vraag tussen natuur en cultuur over. We hebben de optie te kiezen. De natuur zegt: de sterkste wint, de cultuur: we zullen loten of we zullen de moordenaar straffen. Maar waar in de medische situatie de natuur een eerlijke loterij vormde, is hier veel minder sprake van een 'eerlijk' gevecht. We gaan kiezen op welke as we gaan meten.

Als ik dit opschrijf, moet ik denken aan de kabinetsformatie. Ook daar gaat het fundamenteel over de keuze van de as waarlangs gemeten wordt. Het CDA kiest voor de as van het begrotingsevenwicht, alle andere grote partijen kiezen voor dezelfde as. Misschien minder rigide, maar het blijft de as van de overheidsfinancien. En wanneer je die as gekozen hebt, kun je op andere assen veel minder vrij schuiven.
Echte politiek gaat over het kiezen van posities op alle assen, waarbij je de waarde van de assen kunt varieren, maar niet een waarde uitroepen als bepalend. Economen die bijvoorbeeld roepen dat je moet investeren in een recessie, stellen dat de overheidsfinancien niet bepalend zijn, wel de geldas. Het gaat om het in stand houden van de economische groei. Waarom dat fundamenteel belangrijk is - gemeten naar andere assen - wordt daarmee nog niet helder. Andere assen kunnen bijvoorbeeld die zijn van het menselijk welzijn, participatie van mensen binnen een gemeenschap, kansen van mensen om hun eigen toekomst te beinvloeden, een gevoel van veiligheid of rechtvaardigheid (ik denk dat de laatste het fundament is van veiligheid).
Het grootste punt van kritiek op het regeerakkoord dat nu wordt voorgesteld, is dat het primair vanuit een as is opgemaakt. Dat moet je niet doen, en ik zou graag pleiten voor andere assen die op dit moment meer aandacht verdienen. Die assen staan wel in het motto: meedoen (participatie in gemeenschappen door een ieder) en meer werk (arbeids- en vrijwilligersparticipatie door iedereen, vooral nodig om de vergrijzing op te vangen). Het punt minder regels vind ik onzin, het gaat erom minder verschillende stelsels naast elkaar te willen, dan verdwijnen ook veel regels en bureaucratie. Dus geen studiefinanciering, WAO, WW, AOW, ANW enz., maar een uitkeringsregeling voor iedereen. Liefst een ruim basisinkomen, waarbij mensen zich voor de samenleving nuttig moeten maken. Dat kan door veel geld te verdienen (en dus meer belasting te betalen) of door bepaalde taken op zich te nemen (en dus gemeenschapstaken uit te voeren). Wie zelf geen baan vindt, krijgt een baan van de overheid.
Natuurlijk kun je zoiets niet even invoeren, maar het geeft aan dat juist de participatie van mensen aan de maatschappij de kern is van ons vergrijzingsprobleem. De overheidsschuld afbouwen is een middel om geld voor uitkeringen vrij te maken, maar daarmee neemt de participatie van mensen niet toe. Deze redenering kom ik nergens tegen...

donderdag 15 mei 2003
Vandaag krijgt mama haar nieuwe auto: een peugeot 307 break. Prachtig, en mama is er ook erg blij mee. Het ophalen duurt veel langer dan ik had verwacht, omdat ook diverse snufjes moeten worden uitgelegd. Het duurt nog even voordat mama ze allemaal zal kunnen gebruiken. Eerst moet ze maar een goed gevoel over de auto zelf krijgen. En dat zelfvertrouwen stijgt snel.
's Avonds ga ik met haar auto naar EHBO. Ik gebruik wel de snufjes, zoals routeplanner. Maar een weg blijkt inmiddels een bussluis te hebben gekregen, en ik wordt volgens de routeplanner toch steeds over deze weg geleid. Uiteindelijk aangekomen, en met slachtoffers praktijksituaties nagespeeld. Leuk, en leerzaam. Naderhand de auto bij mijn moeder afgeleverd, en nieuws en kranten gekeken. Het is al laat als ik me realiseer dat we morgen om 08.00 uur Justin (de man van mijn zusje) moeten ophalen op Schiphol. Ik blijf op de bank om toch een paar uur te slapen.

woensdag 14 mei 2003
Vandaag een lange afspraak met Ben, de aannemer die het parkeerterrein gaat maken. De afvoer van het water is nog steeds niet duidelijk, en we bespreken de mogelijkheden. Vooraf hadden we al aangegeven dat we dachten aan een waterput, waarin water opgeslagen kan worden, en water aan onttrokken kan worden voor tuin en vijver. Het is niet duidelijk hoe snel regenwater en grondwater met elkaar mengen, en het is kostbaar dat voor de grond precies uit te zoeken. We hebben een hele mooie oplossing gevonden. Het water wordt deels via de bestaande riool afgevoerd, en deels opgeslagen in een groot gat. Op het gat komt een vloer, en in het midden een put. Het midden van het gat wordt diep, daar blijft het grondwater altijd staan.
De gemeente onderzoekt de mogelijkheid om een extra riool aan te leggen. Maar we willen niet wachten totdat dat verhaal duidelijk is. Voor de zekerheid besluiten we wel het makkelijk mogelijk te maken een extra aansluiting op zo'n nieuwe riool te realiseren. Nu de offertes afwachten... 's Avonds een afspraak over studiefinanciering en de huidige politieke situatie.

dinsdag 13 mei 2003
Vanmorgen vroeg bij de drukker langs, waar Anderwijz wordt afgeleverd. Daarna naar huis, waar een afspraak met Joost niet door blijkt te gaan. We zijn aan het kijken hoe we met kennis van onderwijsinstellingen mooie projecten kunnen realiseren. Dat is een win-winsituatie. Maar met drukke mensen moeten we even een pas op de plaats maken, de zelf gestelde deadlines zijn niet haalbaar, en we kunnen beter met een goed doortimmerd plan komen.
Mama en ik gaan 's middags naar het ziekenhuis. Lang wachten, en ik heb daar minder moeite mee dan zij. De gezondheidszorg is complex, en zolang er geen medische haast is, kunnen andere patienten best even wachten. Maar je weet niet als patient waarom je wacht, en dat kan verbeterd worden. Als een arts voor een spoedzaak een uur later kan beginnen met zijn spreekuur, dan heeft iedereen daar meer begrip voor. En wanneer er bekend gemaakt wordt dat er een foute planning is geweest, zullen de planners daarop sneller door patienten worden aangesproken. Een eenvoudige verbetering, vergelijkbaar met die NS-mededeling die ook de oorzaak vermeldt.
's Avonds hebben we met de beverleiding afgesproken, om te bespreken wat we met het beverlogeerweekend precies gaan doen. We bezoeken de locatie (die ik voor de zekerheid nog even geheim hou) die ik uit mijn jeugd nog goed ken. Prachtig, en het is leuk om er weer eens met kinderogen te lopen. We eten in mijn busje, maar halen het wel bij Mc Donalds. Een grappige actie, en we hebben veel ideeen opgedaan. Volgende week gaan we verder.

maandag 12 mei 2003
Vanochtend komt de heer Mooy van de gemeente samen met een aannemer kijken naar de mogelijkheden om water van het parkeerterrein van mijn moeder af te voeren. Een rioolaansluiting moet onder het tramspoor door, en dat kost veel pieken. We bespreken alternatieven.
Daarna doe ik mee in een proef-radiouitzending van KRO's leesclub. Het boek dat besproken wordt is God's Gym, dat wij in februari met Sorghvliterair besproken. Het onderwerp waarover ik met iemand anders in discussie ga, is toeval. Bestaat dat of niet? Mijn stelling is dat de hoofdpersoon een fout maakt door alleen te kijken naar de onderdelen die leiden tot een bepaalde situatie. Er zijn er oneindig veel meer, en door die onderdelen weg te laten, ontstaat een vertekend beeld. Het concept van KRO's leesclub is leuk: een boek is aanleiding voor discussies over onderwerpen die centraal staan in het boek. Daardoor kan het boek besproken worden, maar blijft het programma toegankelijk voor mensen die het boek niet gelezen hebben. De bedoeling is dat mensen tijdens de uitzending kunnen bellen, maar dat vind ik wat te ver getrokken. Volgens mij kun je beter bij de eerste uitzending mensen oproepen zich te melden wanneer ze iets te zeggen hebben over de onderwerpen die de volgende uitzending aan de beurt komen. Dan kun je meer lijn houden in het verhaal, en goede tegenstanders tegen elkaar inzetten. Ben benieuwd hoe ze dat zullen doen.
's Middags heb ik met Jeroen een afspraak over de lay-out van Anderwijz. Die ziet er weer goed uit! Het is prachtig te zien hoe van een lijstje onderwerpen langzaamaan een prachtig exemplaar van het tijdschrift weer ontstaat. Als ik van Delft terug naar Den Haag rijdt, plenst het. Jammer, want ik heb geen jas aan, en ik moet nog heel wat lezen. Dan maar in een bushokje lezen, en met de bus naar het station. Uiteindelijk ben ik iets te laat bij Sorghvliet voor de boekbespreking, en staan we met z'n drie‘n in de regen voor een gesloten deur. Na veel bellen blijken Hans Neervoort en Irene wel binnen te zijn, en kunnen we toch nog mee discussieren over hebt boek. Moeilijk, want er zijn veel lijnen, veel discussiepunten, en veel mogelijkheden om die te bespreken. We draaien flink om de kern rond, en besluiten in ieder geval nog een keer in September over het boek te praten. Dan gaan we het vanuit de laatste twee hoofdstukken terug uitpluizen. Ik had de laatste stukken wat te snel gelezen, dus dat dat later gebeurt, is erg interessant. Nadat we eigenlijk al klaar waren, ontstaat een interessante discussie over kwaliteit. Wat is dat? Waar komt het vandaan, of wat veroorzaakt het? Hoe kun je het onderverdelen? Met Henri vertrekken we naar de Sien, waar we nog flink doorpraten. Als Gerard erbij komt, die het boek nog niet gelezen heeft, veranderen we van onderwerp. Maar kwaliteit blijft een prachtig onderwerp.

zondag 11 mei 2003
Vandaag zwemmen, en daarna vergadering met het bestuur van de Stichting Jeugdtheaterkampen Thaleia. Voor het kamp van deze zomer zijn nog niet alle workshops rond, en dat is dan ook het belangrijkste vergaderpunt. Daarna spelen we een potje kolonisten - ik niet, ik moet het boek 'Zen en de kunst van het motoronderhoud' nog uitlezen, waarover we maandag bij Sorghvliterair spreken. Wel gezellig dat er op de achtergrond een spel gespeeld wordt, in je eigen huisje.
's Avonds laat nog flinke discussies en analyses over ons eigen gedrag, met Arjan, Bart R. en Gerard.

zaterdag 10 mei 2003
Vandaag zijn mijn zusje Amber en haar dochter Zia teruggekomen uit Eritrea. Ze hebben daar gewoond, en gaan nu verhuizen naar New York, waar haar man Justin een nieuwe baan krijgt. Maar voordat het zover is blijven ze nog even lekker in Nederland bij mijn moeder logeren. Gezellig. Zia is met haar jaar en ruim drie maanden al een grote meid, ze loopt en is erg nieuwsgierig. Leuk!
Met de Etak van scouting hebben we het vandaag gehad over de theorie van het vissen. Wim en Marco weten er veel vanaf, en het is verbazend hoeveel kennis er komt kijken als je een beetje goed wilt vissen. We hebben het gehad over verschillende soorten van vissen, de manieren waarop ze eten zoeken en hoe je daar als visser op kan reageren. En over de ontwikkeling van hengels, dobbers, molens enzovoorts. Erg interessant, en ik zie er al naar uit om de volgende keer primitief te gaan vissen met alle etakkers.

vrijdag 9 mei 2003
Ik heb het de afgelopen maanden veel gehoord. Protesten dat ik mijn website niet bijgehouden heb. En ik ben me bewust daarvan. De eerste week had ik nog het idee dat ik een hele week bij moest werken. Daarna werd dat meer, en dus de last om alles op te schrijven steeds groter. Uiteindelijk was het ondoenlijk, en dat was eigenlijk wel een oplossing. Zwak, maar daardoor ging ik wel inzien dat het dagelijks bijwerken van je weblog geen goede werkwijze is. Het moet wel leuk blijven!
Nu heb ik er weer zin in, maar de weblogs zullen onregelmatig worden, zoals de rest van de website onregelmatig wordt aangevuld. En de lengte van de weblogs zal ook blijven verschillen. Vandaag dus een langere weblog, waarin ik kort verslag zal doen van wat er allemaal is gebeurd in de ruim drie maanden dat ik nu verzaakt heb.
Allereerst gingen veel dingen gewoon door. Daarover zal ik op andere momenten wel meer vertellen, als er een directe aanleiding voor is. Enkele tijdvreters van de afgelopen maanden zijn wel belangrijk om te vermelden. De eerste is een tweede studentendemonstratie, op 13 maart op het malieveld in Den Haag. Er waren 10.000 mensen volgens de media, en ik had de taak om met Carolien, Guido en Janos de dag zelf te organiseren. Dat lijkt heel veel, en is het ook. Maar het is veel minder dan je als buitenstaander zal denken. Daaronder vallen bijvoorbeeld niet de pers, de promotie, de ordedienst, de overleggen met de politie, de politieke activiteiten. Je moet natuurlijk veel overleggen, zodat je wel weet wat daar gebeurt. Samen met de ervaring als hoofd ordedienst van de demonstratie op 12 november heb ik nu een enorm overzicht over wat er bij demonstreren komt kijken. We hebben erg veel lol gehad, en de opkomst was in ieder geval veel groter dan ik verwacht had. Of er politiek resultaat volgt, is nog moeilijk in te schatten. De formatie is nog niet ten einde...
Die formatie is een tweede tijdvreter. Ik heb er weinig mee te maken, maar ik ben er emotioneel sterk bij betrokken. Er zijn zoveel dingen die aangepakt moeten worden, terwijl er eigenlijk weinig gebeurt. Ons land was in mijn ogen een jaar of tien geleden nog een pareltje waar we trots op mochten zijn. De afgelopen tien jaar is die trots verdwenen. We zetten ons steeds minder in voor een betere wereld, we denken voornamelijk binnen het kader van geld, uitgangspunten van een goede staat, omgangsvormen enz. worden stuk voor stuk omgeruild voor vermeende geldelijke voordelen. De markt wordt steeds sterker, terwijl de democratie, de rechtsstaat en een tolerante samenleving steeds verder op achterstand komen. Niet onomkeerbaar, maar het kost steeds meer moeite om deze trend om te buigen. Pim Fortuin mag dan veel kortzichtige oplossingen en analyses hebben gehad, hij zag wel dat er flink wat fout ging, ook onder de rustige paarse jaren. Ik voel de afgelopen jaren een steeds sterkere drang om bij te dragen aan het keren van dit proces. En die drang vertaalt zich in een formatieperiode in het opsleurpen van nieuws, het ergeren aan uitlekkende plannen, en het nog meer dan anders denken over welke achterliggende denkrichtingen domineren, welke ontbreken.
Een derde tijdsvreter speelt al langer, en dat is de Bush-administration in de Verenigde Staten. De denkbeelden die daar de boventoon voeren maken me opstandig en boos. Omdat de media in de Verenigde Staten zelf veel meer geneigd zijn om vanuit het regeringsstandpunt te berichten, is een slecht beleid van de regering extra schadelijk voor het land. De burgers krijgen minder dan in Nederland de mogelijkheid om een eigen kijk op de wereld te ontwikkelen. De lijst met ontwikkelingen die wijzen in de richting van de ontwikkeling van de Verenigde Staten van een supermacht naar een imperium groeit.
Een supermacht heeft veel macht, en met haar mening en belangen wordt daarom in de wereld rekening gehouden. Hoewel formeel een gelijke positie bestaat, zullen andere landen hun mening niet doordrijven wanneer en supermacht dat niet prettig vindt. Bij een imperium werkt het andersom. Een imperium heeft veel macht, en meent dat de wereld daarom naar haar mening en belangen moet luisteren. De mening en belangen van anderen wordt ondergeschikt aan het eigen beleid.
Er is inmiddels een flinke lijst van imperium-gedrag: milieuafspraken worden ondermijnd in Kyoto; een wet wordt aangenomen om een NAVO-bondgenoot die internationale afspraken uitvoert binnen te vallen wanneer in Den Haag Amerikaanse burgers voor een internationaal strafhof staan; burgerrechten en internationaal recht worden opgeofferd aan ˇˇn terroristische aanslag van formaat; oorlogsrecht en de eigen wetgeving worden ondermijnd om krijgsgevangenen gevangen te houden na een oorlog in Afganistan, Irak wordt aangevallen terwijl daar volgens internationale regels absoluut geen draagvlak voor is. Ik vind het een enge gedachte, en wanneer de wereld niet snel tegenwicht biedt, gaat het besef van recht wereldwijd verloren. Nu al zie je steeds meer mensen die zeggen: zolang je niets fout doet, is er toch niets aan de hand? Maar de definitie van fout is niet te geven, en dus is er altijd iets aan de hand!
Tenslotte heb ik met een hele groep vrienden mijn busje omgebouwd tot camper. Hij is inmiddels goedgekeurd, en ik heb er al veel plezier van. Ik heb nog meer plannen voor de bus, en met de bus, maar daarover zal ik wel een andere keer vertellen.
Nou, ik denk dat ik nu wel even genoeg heb gelogd. En ik zal vaker loggen dan de afgelopen drie maanden ;-)
Oh, en voor de mensen die steeds geklaagd hebben, ik ontvang graag een mailtje als jullie ontdekt hebben dat ik weer begonnen ben...

donderdag 6 februari 2003
Tranen van geluk in mijn ogen. En ik weet dat ze niet van geluk afkomstig zijn. Toch is het zo enorm mooi om te zien dat iemand die zich niet sterk voelt, een gigantische kracht uitstraalt. Iemand die vechten wil, en daarbij onvoorwaardelijk haarzelf wil blijven. Er zijn veel mensen die zich niet gelukkig voelen, die diepgewortelde problemen hebben. Er zijn weinig mensen die die problemen onder ogen durven te zien, ermee durven te worstelen. Vaak wordt er een verdedigingstactiek ontwikkeld, waardoor de problemen hanteerbaar worden. Mijn vader deed daar onderzoek naar. Maar soms zijn er mensen die die problemen echt te lijf durven gaan. Die niet achter een masker willen leven, en daar een enorme strijd voor aan durven gaan. Vandaag 'ontmoette' ik zo iemand, iemand waarvan ik al dacht dat ze die kracht had, maar waarvoor ik geen bewijzen had. Ik heb dat zelf ook gehad, vroeger. En heb die strijd jaren lang gestreden. En net op tijd gewonnen, anderhalf jaar voordat mijn vader stierf. Nadat ik mijn eigen plek had gevonden, heb ik pas iets van de theorieen van mijn vader begrepen.
Het probleem van fundamentele problemen is gelegen in het fundamentele. Een inkopper misschien, maar tegelijkertijd verwijst het ook naar een oplossing. Oplossingen voor diepgewortelde problemen kun je alleen daar vinden, waar je je wortels durft te tonen en te onderzoeken. Zelfvertrouwen krijg je niet door jezelf te vertrouwen, maar door te kiezen voor een pad waar je volledig achter staat. Het maakt dan niet uit waarheen dat pad leidt: het is de weg die je moet gaan. Je handelen en je zijn worden een, en dat voorkomt dat je voeten een andere richting kiezen dan die die je wordt ingegeven.
Zo lang je jezelf blijft afvragen waar je wel en niet achter staat, zolang je ook bereid blijft de richting aan te passen aan je persoonlijke ontwikkeling, ga je de goede kant op. Het mooie is dat mijn vader ervan overtuigd is dat juist de mensen die een flinke interne strijd hebben gevoerd, later een intense communicatie met anderen kunnen opbouwen. Ze zijn immers in staat om fundamentele verschillen tussen mensen waar te nemen, en te begrijpen in welk stadium andere mensen zich kunnen bevinden.
Een gek gevoel, dat je met een gelukkig gevoel kan gaan slapen, terwijl iemand schrijft dat ze heel ongelukkig is. Misschien projecteer ik mijn gelukkige situatie wel op haar, zie ik de zich ontluikende bloem al waar de knop nog in wording is. In ieder geval geniet ik ervan dat hier een mens wil worstelen, om een leven achter een masker te voorkomen. En ik voel me er niet eens schuldig over.

woensdag 5 februari 2003
Vanavond is er een interessant debat over het wereldhandelsverdrag over diensten, in het bijzonder het hoger onderwijs. Het debat heeft inderdaad de te verwachten inhoud, maar komt niet dieper dan het wellis-nietes spelletje dat al een tijd gespeeld wordt. Juist de vraag hoe je uit die impasse kunt komen wordt niet beantwoord, terwijl daar goede idee‘n over aanwezig waren bij voor- en tegenstanders. Hoop dat die op andere podia nog wel ter sprake zullen komen, en heb in ieder geval beide partijen in persoonlijke gesprekken gevraagd juist op de details die een brug-functie kunnen hebben in te gaan. Twee maal zeer positief antwoord. Leuk!
Ook deze dag heeft mijn moeder voor het eerst sinds oktober weer auto gereden. Ze had haar pols gebroken, en kon dus niet rijden. Nu kan het weer, en daarmee is een hele wereld weer voor haar open gegaan. Prachtig, hoe belangrijk een auto voor iemand kan zijn. Voor mama is die vierwieler zo vanzelfsprekend dat ze, ondanks bewonderenswaardige pogingen, niet optimaal gebruik weet te maken van alternatieve vervoersmiddelen. Daardoor was ze, meer dan naar mijn mening nodig, geisoleerd. Nu dus niet meer.

dinsdag 4 februari 2003
Olaf eet vanavond hier na zijn stage bij de Onderwijsraad. Dat levert discussies op over onderwijs, WTO-GATS, financiering van het hoger onderwijs. Olaf staat op de foto voor 'mijn kleine wereld'.

maandag 3 februari 2003
Voordat we een Sorghvliterairbijeenkomst hebben over God's Gym van Leon de Winter, komt Willemijn bij mij eten. Gezellig, we hebben elkaar al erg lang niet gesproken en we hebben de tijd om weer bij te praten. Willemijn vertelt over haar project om de geschiedenislessen in Estland en Letland te verbeteren. Erg interessant door de verschillen in geschiedenisbeleving tussen de Etten en Letten enerzijds en de Etnische Russen anderzijds. Geschiedenisonderwijs dat ruimte laat aan verschillende interpretaties en inzicht geeft in de kleur van bronnen is het eerste begin van een brug tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Wanneer we naar Sorghvliet lopen, hebben we de tijd om over relaties te praten.

zondag 2 februari 2003
Eerst de hele dag bevertraining. 's Avonds pannenkoeken eten bij Reeser. Amanda en Sjoerd zouden ze bakken, maar Sjoerd heb ik nergens op kunnen betrappen. Als alles is afgewassen gaan Reeser, Gerard en ik nog naar Niels, waar we geamuseerd praten.

zaterdag 1 februari 2003
Bevertraining. Het is mijn eerste programmatraining, het tweede weekend van de cursus die alle nieuwe beverleiding krijgt. Ik zit in het bevertrainingsteam Zuid-Holland. De cursus gaat goed. Het sneeuwt flink, en we hebben tussen alle activiteiten door een prima tijd met sneeuwballen gooien, sneeuwpop maken en een gigantisch sneeuwballengevecht in het Zuiderpark. Vingers voelen dood aan, maar we gaan door...

vrijdag 31 januari 2003
Vandaag een heel prettig gesprek met Jannah gehad. Zij is voorzitster van het SOM, het Studenten Overleg Medezeggenschap in het HBO. We hebben het gehad over medezeggenschap, over hoe mensen geholpen kunnen worden. Jannah wordt lid van de redactie van Anderwijz. We hebben in het stichtingsbestuur van Anderwijz besloten om de opzet van de redactie van Anderwijz aan te passen. Naast een kleinere hoofdredactie gaan we werken met een grotere redactie met mensen die een specialisme hebben. Zij houden hun ogen open, reageren op voorstellen en doen zelf ook voorstellen. Bovendien kunnen ze artikelen schrijven wanneer dat uitkomt. De communicatie gaat voornamelijk via email, zodat er minder zinloze tijd zit in reizen en standaard vergaderingen.

donderdag 30 januari 2003
Mam krijgt een antibioticakuur, kijken of dat gaat helpen. Ik heb 's avonds EHBO-herhalingscursus. We behandelen ademhalingsstoornissen. Volgend jaar gaan er nieuwe regels gelden voor het constateren van stoornissen in bewustzijn, ademhaling en bloedcirculatie. En voor wat je eraan gaat doen. We kregen vandaag een voorproefje te zien, maar moeten nog wel de huidige methode blijven gebruiken. De nieuwe is nog niet 100% uitgewerkt. Die nieuwe regels zullen meer overeenkomen met die in ons omringende landen. Toch is het vreemd dat niet de verschillende mogelijkheden naast elkaar behandeld worden. In verschillende situaties kan je soms beter het ene doen, soms het andere. Nu wordt er gekozen voor een meer standaard behandeling voor verschillende situaties. Makkelijker te onthouden, maar volgens mij niet altijd beter.

woensdag 29 januari 2003
De duizeligheid die mama bij het opstaan heeft, gaat vandaag niet weg. We besluiten langs huisarts en ziekenhuis te gaan. Mama heeft in december 2001 een hersenbloeding gehad, en ze is bang dat ze er weer een krijgt of heeft. Na een hele dag dokteren weten we eigenlijk nog niets. Maar ook dat is goed nieuws, want het is dus geen hersenbloeding of hersenbeschadiging. Bovendien komt uit het bloedonderzoek dat er ergens een ontsteking is. Dat is een aanwijzing. En ze heeft opgezette klieren...

dinsdag 28 januari 2003
Vanavond bij Sandra en Roland gegeten. Erg gezellig. Sandra en Roland hebben een moeilijke tijd achter de rug. Ze kunnen er nu goed over praten, en zijn steeds meer in staat om de gebeurtenissen en gevoelens uit de afgelopen tijd 'een plekje te geven'. Ik vond dat een prachtige verwoording. Sandra legt het heel goed uit, ik probeer het hier te verwoorden. Het is niet verwerken, dat is net alsof je er een eindstadium of eindproduct van kunt maken, dat het op een gegeven moment klaar is. Een plekje geven bekent dat je ermee leer te leven, dat je het als onderdeel van je leven kunt zien. Hmm, verwoorden is moeilijk. Ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik wil zeggen.

maandag 27 januari 2003
Mama voelt zich niet lekker. Ze is al twee keer duizelig wakker geworden. Ik moet naar Utrecht, maar gelukkig kan die afspraak verplaatst worden. Ik ben 's middags bij haar geweest, en slaap voorlopig 's nachts bij haar.

zondag 26 januari 2003
Vandaag zijn Amber en Zia jarig. Amber is mijn zusje, Zia haar eenjarige kindje, mijn nichtje dus. Toen Zia een jaar geleden op de verjaardag van Amber werd geboren, was dat nog niet zo vreemd. Nu begin ik het verwarrend te vinden. De verjaardag van Zia is zo anders dan die van Amber. Nu zitten ze in Eritrea, dus ik zie ze helemaal niet. Toch kan ik me nu al voorstellen hoe het is als ik wel bij een verjaardag van Zia (en Amber) ben.

zaterdag 25 januari 2003
Met de bevertjes hebben we de vogeltjes geholpen: pindakettingen maken en appels met vet en zaadjes. Daar zijn we best lang mee bezig geweest, maar de bevers vonden het fantastisch, en bleven geconcentreerd.

vrijdag 24 januari 2003
Ben vanochtend weer slagvaardig aan de slag gegaan. Goed gevoel. Vanmiddag Anderwijzvergadering gehad met het stichtingsbestuur, en we hebben een aantal hele nuttige en fundamentele besluiten genomen. Ook dat geeft een kik. Daarna heb ik 's avonds met Jurrian Meeter van het stichtingsbestuur nog lekker gegeten, en gesproken over politieke en onderwijszaken. Ik ben bezig met het bedenken van hoe mijn reeel uitvoerbare Wet op het Hoger Onderwijs en Wetenschappelijk Onderzoek eruit zou zien. Met Jurr over een aantal aspecten flink zitten stoeien, en dat levert weer een scherper beeld op. Daarna nog over andere politiek-maatschappelijke problemen gesproken. Niet dingen die nu spelen, maar hele fundamentele onderliggende principes als belastinggronden (redenen waarom en zaken waarop je belasting moet of kunt heffen) en internationale oplossingen om idealen ook zonder de rest van de wereld in te kunnen voeren.

donderdag 23 januari 2003
Vandaag ben ik met Gerard naar caravan-inrichtingen gaan kijken. Bovendien is de bus terug van ANWB, en hebben we met de garage afgesproken wat er nu moet gebeuren. Er is duidelijk een spanning van me afgevallen, nu de verkiezingen voorbij zijn. Er komt weer meer uit...

woensdag 22 januari 2003
Gestemd. Wederom discussies over waar het volgens mij echt over gaat bij de politieke keuzen. Ik krijg steeds vaker het advies om echt de politiek in te gaan. Die optie bestaat al langer, voor het eerst serieus in 2000, toen ik een flink aantal standpunten - redelijk onleesbaar - heb opgeschreven. Mijn grootste probleem is dat ik geen zin heb steeds binnen een partij te vechten voor je standpunten en positie aan de ene kant, en standpunten van een partij te verdedigen, ook als je er zelf niet achter staat. De verschillen met bestaande partijen zijn daarvoor te groot, vind ik.

dinsdag 21 januari 2003
Het lijkt wel of ik ziekjes ben. Ik lees wat, ruim wat op, ben wel bezig maar er zit weinig fut in. Mijn analyse wordt duidelijker: ik ben in mijn kop echt enorm bezig met de verkiezingen. 's Avonds komt Olaf Verheij bij me eten. Hij is ook van Anderwijz. Gezellig, veel gesproken over politiek en onderwijs.

maandag 20 januari 2003
Hmm, vandaag heb ik mijn dag niet. Moe van het weekend, spanning over de verkiezingen. Cohen als premier is een goede keuze, denk ik.

zondag 19 januari 2003
Na een bosspel, lunch en het opruimen van het scoutcentrum en de tenten, gaan we klimmen. In Zoetermeer is een grote klimhal, waar ook ik met lichte tegenzin ga klimmen. Ik heb hoogtevrees, en ben sowieso helemaal geen echte sporter. Maar mijn twijfels zijn snel voorbij. Het klimmen is niet makkelijk, maar ik kom veel verder dan ik dacht. Ook het zekeren van anderen gaat prima. Weer eens een bewijs dat je niet op voorhand allemaal dingen niet leuk moet willen vinden. Als iedereen is uitgeklommen, gaan we langzaamaan weer naar Haesburg. Als ook daar alle natten tenten binnen hangen, gaat iedereen naar huis. Ik niet, ik ga bij Gerard eten. Daar hebben we met Makaria, Ismay, en de twee Barten een vergadering voor Thaleia. Na afloop nog een goed gesprek met Bart Noordervliet over vriendschap. Genieten.

zaterdag 18 januari 2003
Scouting leidingweekend van mijn eigen groep. Eerst hebben we met de bevers gewoon nog opkomst. De bevers hebben vorige week een film gekeken, met een projector en in een zelfgebouwde bioscoop. Helaas is de film niet uitgekeken, dus vandaag kijken we verder. Het is Abeltje, en wij als leiding spreken de ondertiteling uit. Een mooie film. Daarna vieren we de verjaardag van Francis nog, met het versieren van plakjes cake.
Daarna leidingweekend. Francien is vanmorgen thuis door haar rug gegaan, dus zij kan er niet bij zijn. Met de rest van het beverteam speuren we met een auto door het westland, op zoek naar de antwoorden van steeds andere vragen. Uiteindelijk komen we op de eindbestemming, een scoutingcentrum in de buurt van Hoek van Holland. Daar hebben we een heerlijke Indonesische maaltijd en vervolgens een discussiespel met alle leiding. Ouderwets gezellig is het samen zingen onder begeleiding van twee gitaren. Ik kan zelf niet zingen, maar doe toch gewoon mee. Heerlijk!

vrijdag 17 januari 2003
Bezettingsdag. Er is redelijk wat belangstelling van pers, en vanaf de grondploeg verliezen we al snel het mobiel contact. Met stoepkrijt en papieren letters proberen we met elkaar te communiceren. Dat gaat niet zo goed, en zo eindigt de bezetting al rond half een 's middags nadat er is toegezegd dat we een gesprek krijgen met onderwijsminister Van der Hoeven. Dit was niet ons doel, en doordat alles nu zo kort duurt missen we ook de impact in de media. Jammer, maar we hebben in ieder geval veel studenten bereikt die nu weten dat het na 12 november niet afgelopen is. Toch een geslaagde actie en de start van een nieuwe periode van acties. Ik ben benieuwd wat de politiek na de verkiezingen gaat doen.

donderdag 16 januari 2003
Overdag ga ik met m'n moeder naar het ziekenhuis. Daarna gaan we samen iets ontspannends doen: naar een plantenkas. 's Avonds bij de vergadering in Nijmegen besluiten we niet alleen te vergaderen, maar ook actie te voeren. Nog voor de verkiezingen moet er aandacht voor het hoger onderwijs komen. We stellen onze vijf eisen vast (die ook al eerder door een andere groep studenten was vastgesteld) en willen dat lijsttrekkers hun mening over die eisen nog voor de verkiezingen geven. Om dat af te dwingen besluiten we een onderdeel van het nieuwe ministerie van onderwijs, cultuur en wetenschappen te bezetten. Dat is ludiek, want er kan gewoon doorgewerkt worden aan het gebouw. Toch is het illegaal, dus mensen die meedoen moeten weten wat ze doen. Uiteindelijk gaan we met een kleine 20 mensen naar Den Haag, om die nacht nog de bezetting uit te voeren. Nu is er nog tijd, als we het uitgebreid zouden plannen missen we de verkiezingen.

woensdag 15 januari 2003
's Avonds zit ik in Amsterdam, bij een saaie avond over mensen motiveren voor idealen op te komen. Maar na het officiele gedeelte is het in de kroeg juist erg stimulerend. Veel idee‘n, energie en diepere discussies. Mooi! Morgen is er een vergadering in Nijmegen, waar we het gaan hebben over het vervolg van 12november. Tamira en een andere jongen die we vanavond voor het eerst tegenkomen komen morgen ook.

dinsdag 14 januari 2003
Vandaag de hele dag buiten de deur. Eerst een erg interessante afspraak met Esme van het ISO Kenniscentrum. Anderwijz en het Kenniscentrum houden elkaar op de hoogte van de ontwikkelingen. Esme heeft onderzoek gedaan in Berlijn, naar het Humboldt-ideaal (studeren is algemene ontwikkeling, geen gerichte opleiding tot een vak) dat aan de Humboldt-universiteit daar sterk aanwezig is. Ik ben benieuwd naar haar onderzoek, ze stuurt het op. Daarna naar het LOF, om over de herziening van de MUB te praten. Toen naar Jacomine om mijn slaapmatje op te halen, en 's avonds een gezellige en productieve avond bij Renee Wever, voor Anderwijz.

maandag 13 januari 2003
Vandaag groot nieuws: de 15-persoonsbus kan en mag omgebouwd worden tot 9-persoons camper. Ik heb inmiddels een hele hoop informatie over regelgeving, en het is duidelijk dat mijn verbouwde busje straks voor verschillende wet- en regelgeving in verschillende definities valt. Maar inmiddels is het helder, en nu kan de auto naar de ANWB voor een grondige keuring.

zondag 12 januari 2003
Je kunt nog zo vaak trainingen hebben gegeven, elke training is anders. Vanochtend ben ik te bot geweest bij het evalueren van een oefening. Dat is vervelend voor de deelnemers. Ook ik hou er een rot gevoel aan over, maar het is tegelijkertijd een leermoment.

zaterdag 11 januari 2003
's Morgens vroeg op, we hebben weer bevertraining. Terwijl mijn bevertjes met de rest van de beverleiding op ons clubgebouw Haesburg zitten, zit ik met het bevertrainingsteam in scoutcentrum 'de Eendenkooi' in het Zuiderpark. Daar geven we aan nieuwe beverleiding training over hoe de vereniging scouting wil dat leiding met bevers omgaat. Erg leuk, en vandaag gaat ook goed.

vrijdag 10 januari 2003
Anderwijz is gisteren aangekomen en moet op de post. Ook vandaag database, printen, plakken en stapelen. Maar het lukt, en 's avonds is Anderwijz weer bij de TPG. Ben benieuwd naar de reacties.

donderdag 9 januari 2003
Vandaag heerlijk in 'Onder professoren' van W.F. Hermans gelezen. Ik herinner me dat ik dat als klein kind ook eens geprobeerd heb. Toen kon ik er dus echt voor geen meter doorheenkomen. Nu blijft het een vreemd boek, maar kun je er - zeker als student actief in het universitaire leven - veel meer uit halen. Een mailtje met goed nieuws van Hans Neervoort: twee nieuwe mensen voor Sorghvliterair, de boekbesprekingsclub van mijn middelbare school.

woensdag 8 januari 2003
Vanavond samen met Mariska, Francien en Francis plannen gemaakt voor de komende beveropkomsten. Met de bevertjes (scouting 5 tot 7 jaar) doen we elke zaterdag iets anders, en we hebben weer veel nieuwe plannen gemaakt. Wat? Dat horen jullie misschien in mijn dagboek als we het hebben uitgevoerd.

dinsdag 7 januari 2003
Vanmorgen moest mijn moeder naar het ziekenhuis voor een MRI-scan. Een jaar geleden had ze een hersenbloeding, en dit was een soort controle. Wat ze daar nu aan kunnen zien is mij een raadsel, en als ze al iets kunnen zien vraag ik me af of ze met die inforamatie iets kunnen. Maar dat is even iets anders. Voor mijn moeder was het een enge gebeurtenis, waar ze flink tegenop heeft gezien. Na afloop hebben we een broodje gegeten, en zijn we naar mijn nieuwe auto gaan kijken. Nog steeds geen informatie over de regelgeving trouwens. Wel een heleboel sites op internet bekeken, en veel ideeen opgedaan, en regeltjes gevonden. Niet te geloven wat Europa niet allemaal regelt op het gebied van auto's... De regelgeving zelf heb ik nog nergens gevonden, maar elke Nederlandse regel is doorspekt van verwijzingen naar die EU-richtlijnen. En dat maakt dat je eigenlijk niets meer in de Nederlandse regels terug kunt vinden. Over transparantie gesproken!

maandag 6 januari 2003
Vandaag geen echt contact met de buitenwereld gehad. Het meeste contact was een telefoontje van Ismay over het nieuwe boek voor Sorghvliterair. Echt geschikte literatuur voor als je je verstandskiezen laat trekken. Ik heb wat zitten fantaseren over de auto, en wat dingen die moeten gebeuren op een rij gezet. Niet echt iets om te vermelden. Wel dit dagboek weer eens bijgewerkt!

zondag 5 januari 2003
Vanmorgen om 08.00 uur vertrokken Amber, Justin en Zia met een taxibusje en aanhangwagen naar Eritrea. Ok, de taxi ging natuurlijk alleen naar Eritrea. Als het goed is komen ze vanavond laat daar aan. Ik was bij het vertrek, en heb Justin nog een paar sigaren meegegeven. Ze pokeren daar in Eritrea regelmatig, en roken dan ook sigaren. Zij spelen poker met kaarten, ik speel het met stenen. Dat is heel anders, maar het idee sigaren erbij vind ik wel passen. Doen wij ook wel eens. Daarna zwemmen met een hele groep: Henk, Gerard, Bart, Sjoerd, Amanda en Frederike. Het is inmiddels gaan sneeuwen, prachtig witte vlokken. Gezellig, vooral ook met de bal overgooien in het diepe werkte goed. Henk, Gerard en ik hebben het record op een afstandje gezet met 455 keer overgooien zonder dat de bal het water raakt. Dat is ongemerkt ook even watertrappelen enz. Daarna heerlijk in de jacuzzi en het broodje kroket na afloop. Nadat Reeser bij Sorghvliet was afgezet voor toneel, zijn we met de overige GO-leden naar mijn busje gaan kijken, om vervolgens in Leiden heerlijk met Annegreet te lunchen. De poort is een gezellige tent, in de wal van de Zijlpoort verwerkt. Daarna afscheid genomen van Henk (die gaat morgen terug naar de VS) en Annegreet (die gaat op 20 januari voor een half jaar ook naar dat gebied) en terug naar Sorghvliet om Reeser op te halen. 's Avonds heerlijk rosbief gegeten (met een afschuwlijke saus van mij) bij de familie Leinders thuis. Suzanne en Hans aten ook mee. Daarna een filmpje gekeken, en Youp. Hij blijft echt goed! "De harde kern haalde alle mensen door elkaar" ;-) 's Nachts naar huis, het is inmiddels flink glad en met gladde zolen is het een toer om thuis te komen!

zaterdag 4 januari 2003
Vanavond hebben we bij scouting gestijldanst. Erg gezellig. Veel mensen van de Etak kunnen al dansen, een paar niet. Maar daardoor konden we steeds met wisselende partners dansen, en konden we hele goede en minder goede partners bij elkaar zetten. We hebben in een avond ongeveer de helft van het eerstejaarsprogramma kunnen dansen, echt ongelooflijk! Het helpt natuurlijk ook dat je de expertise van drie verschillende dansscholen hebt. Verder veel tips gehad over het bouwen van een kampeerbusje. 's Nachts nog een lampje in de badkamer gemaakt (Ja, dat had al in 1996 moeten gebeuren, toen ik dit huisje kreeg!) en de nieuwe wasmachine aangesloten. Was hard nodig, de was stapelde zich op.

vrijdag 3 januari 2003
Vandaag meer onderzoek naar de regeltjes en mogelijkheden voor mijn kampeerbusje. Er is flink wat informatie beschikbaar...

donderdag 2 januari 2003
Vandaag ga ik met Gerard kijken naar een 15-personenbus die te koop staat in Zoetermeer. Ik droom al jaren van een kampeerauto die groot genoeg is om ook met meerdere mensen op vakantie te gaan. Dat klopt wel met mijn leefstijl: scouting, toneelkampen, interesse in Europa. Ik ben ook al een tijdje bezig met een plan om met studenten van studentenstad naar studentenstad te reizen, zoals studenten dat in de middeleeuwen deden. De Europese integratie vraag om meer verstand van de verschillende culturen en maatschappijen die daarin hun plek hebben. De bus is nog in een redelijke staat, en na een testritje gaan we weer naar huis. Ik ben enthousiast, dit is wat ik zoek. Mijn moeder en zus vertellen als ik daar aankom dat dit een goede beslissing is, dat ik het hier al jaren over heb. Dat is zo, en dus vertrekken Gerard en ik later die middag weer richting Zoetermeer. Ik koop de auto onder de ontbindende voorwaarden dat hij omgebouwd mag worden tot een kampeerauto met negen zitplaatsen (dus goedkoop belastingtarief en te rijden met een personenauto rijbewijs) en dat hij ANWB-gekeurd wordt en dingen die daaruit komen nog gerepareerd worden. Nu begint de zoektocht naar hoe het precies met regelgeving zit. Heerlijk, al die instanties en wetten met hun eigen definitie van personenauto, van kampeerwagen, enz. Er is nu nog een groepje ambtenaren die naar mijn idee moet kijken, en die zullen begin volgende week terugbellen. Tenminste, dat zeggen mensen die niet weten hoe het zit, en die het probleem gewoon op een andere tafel hebben gelegd. Volgens mij kan het prima, er zijn geen regels die zeggen dat het niet mag. Maar als je een auto koopt en ombouwt, wil je wel zeker weten dat het goed komt... Natuurlijk staat nu ook definitief vast dat ik die Jaguar niet ga kopen!

woensdag 1 januari 2003
Vandaag echt een dag om niets te doen. Ik blijf bij mijn moeder op de bank slapen, en overdag kijken we een film en de oudejaarsconference van Youp van 't Hek. Echt heel goed, vind ik. Hij geeft een goede typering van het jaar, vol humor maar met een serieuze ondertoon. Het is tijd voor goede voornemens, en ik neem me voor om meer dingen te doen waarover ik al tijden denk. Ik moet niet alleen fantaseren over plannen, ik mag ze ook uitvoeren... Hoewel, ik ben natuurlijk toch al redelijk actief ;-)

Wil je meer weblog lezen, ga dan naar Weblog 2002.