AWLNR

Alle wegen leiden naar Rome, uiteindelijk geldt dit ook voor de digitale snelweg. Alle wegen leiden naar Rome was ook het motto van 3 vrienden die vrijdag 18 augustus 2003 in een tot campervan omgebouwde Fiat Ducato bus (liefelijk genaamd "minibus") op weg gingen om de waarheid van deze stelling aan een strak empirisch onderzoek te onderwerpen.

proost

Deze foto is groot afgebeeld. De andere foto's zijn klein afgebeeld, maar je kunt ze vergroten door erop te klikken.

Het idee om deze website te maken kwam pas wat te laat in ons op. Daarom dus geen foto's van de eerste dagen van onze reis. Wel een eerste prik op het prikbord van www.thaleia.org, waar we een klein verslag van onze reis bijhielden:

From: Henri, Hans en Joeri [62.140.137.62]
Date: Mon Jul 21 00:19:45 2003

Het motto van onze reis: alle wegen leiden naar Rome...

Inmiddels hebben we vrijdag Amsterdam bezocht (limonadestop, en paspoort Hans opgehaald), en Brussel (lekker eten bij de Grote Markt, ijs na afloop, we hadden de serveerster bijna gevraagd mee naar Rome te gaan). Daarna zijn we 's avonds laat doorgereden tot vlak voor Parijs.

Zaterdag hebben we in Parijs een mooie camping gezocht, en zijn de stad ingegaan.

We hebben daar heerlijk gewandeld (Notre Dame, Ile de Paris, Centre Pompidu, uiteindelijk rond een uur of zes bij de Mont Martre een uitgebreide picknick met franse kaas, rosˇ, vers fruit, olijven, salade, bier en zoutjes begonnen, die rond half twaalf eindigde. Uitzicht over de hele stad, heerlijk gras, mensen kijken en goede gesprekken...

Met de laatste metro en bus terug naar de camping, waar we in de open lucht hebben overnacht.

Vandaag na een relaxte start Parijs verlaten, en onderweg naar Otto, een clubgenootje van Joeri. Hij zit in de buurt van Cahors, Zuid Frankrijk.

We prikken hier vanuit een rijdend busje, de GPRS werkt, net zoals de tweede accu. Echt luxe!

Rest nog dat we elke dag even lekker gaan zwemmen. Vrijdag in Bergen op Zoom, Zaterdag in een prachtig klein stromend meertje met ijskoud water, en we passeren zo de Dordogne, waar we even een nachtduik gaan nemen.

Enige smet op de reis: we hadden niet allemaal een zwembroek aan om te gaan zwemmen in de Seine. Daarvoor moeten we dus nog een keertje terug. Wie mee wil, kan alvast zijn of haar zwemspullen bij elkaar zoeken...

Henk en Annegreet, nog van harte gefeliciteerd!

Al een heel stuk onderweg hebben we voor het eerst de fotocamera tevoorschijn gehaald. Helaas is het begin van onze reis niet op de gevoelige chip vastgelegd.
Onderstaande foto is genomen op het parkeerterrein aan de A20 net voorbij het gedeelte waar weer tol wordt betaald, waar we uitgebreid zijn gaan dineren onder het genot van een goed pot risk. Na het diner, wat uitliep tot ongeveer 11 uur, hebben we met dringende spoed de Dordogne opgezocht alwaar we nog net voor middernacht te water gingen! Na de zeer aangename duik (midden in een dorpje onder een oude hoge brug in relatief warm en kwiek stromend water) zijn we naar Joeri's jaarclubgenoot Otto geweest die in de buurt van Les Eyzies-de-Tayac in het huis van diens moeder verbleef.

riskdiner

En hier het reeds genoemde huisje. Het volledig complex bestaatuit 3 gebouwen, 1 toren, 1 zwembad en een flinke lap bos. In het gekiekte huis sliepen we met zn vieren, de andere gebouwen bleven zo gespaard!

slaaphuis

Het tweede gebouw, en ook geschikt als leefverblijf, ruimer dan het eerste en ook met plaats voor meer mensen.

slaaphuis2

Om compleet te zijn -nu wel althans- hier de put en het torentje. Om eerlijk te zijn is het er niet uit te halen dat het een toren is, maar dan hadden jullie maar mee moeten gaan om het zelf te zien ;-)

put en toren

Bij Otto zijn we twee nachten gebleven (nou ja, de eerste was al begonnen toen we aankwamen. Na een heerlijke ochtend zwemmen en inkopen doen voor de BBQ kregen we trek, en zijn we begonnen. We hebben niet geklaagd, hoewel de wijnflessen een miserabel volume bleken te hebben.

Geen foto van de wijnflessen, wel van het zwembad ;-)

zwembad

Er zouden nog een paar clubgenoten van Joeri komen, maar die hebben we net gemist. Wij gingen door, en we wisten nog niet waarheen. De eerste stop zou het stadje Domme worden, waar we een prachtige foto van het uitzicht maakten.

domme uitzicht

Bij een oude abdij (inmiddels vervallen, maar toch heet hij nog steeds de Nieuwe Abdij), hebben we in de ruinetuin koffie gedronken. Hans eet liever koffie, en meet de temperatuur van het afvalwater...

hans eet
hans meet

Oh, toch nog maar even een foto van de abdij erbij. Niet lullig he, zo'n uitzicht?

ohhh, een abdijruine

Na bij de intermarche een doe-het-primitief-zelf kit voor de barbeque te hebben gehaald gingen we op weg naar het plaatsje met de illustere naam St. Henri. Zo'n foto zie je niet iedere dag, tenzij je hier iedere dag even langs komt om te genieten ;-)

niet gefotoshopt!

En even buiten dit plaatjes hebben we ook doe-het-zelf-primitief gebarbequed. Zie hier het bewijs hoe je met 1 hand rooster, flink wat sprokkelhout, een stapeltje platte stenen en een hand vol hamburgers (en nog een volledige keuken in de bus) primitief maar oooh zo voldoenend kan barbequen

flink fikkie
proost

Waar gehakt wordt (gegeten -red) vallen spaanders, danwel slachtoffers. Henri is een hele dag flink ziek (en niet alleen in zn hoofd) geweest, maar met medicijnen van een Franse huisarts is alles op z'n pootjes terecht gekomen

teveel van het goede

Het spontane ziektebed was gelukkig tijd-technich goed gepland zoals het een 2e fase veteraan betaamt, het reisgezelschap was op dat moment aangekomen in Toulouse (Pibrac om precies te zijn, een voorstad van Toulouse), bij een halfbroer van een halfbroer van Joeri (Peter).
Hans en Joeri hebben de gelegenheid aangegrepen om de omgeving onveilig te maken, bramen te plukken en bij gebrek aan zwemwater zich onder een agrarische sprinkler installatie te benatten.
Resultaat van het plukken is het bijzondere Pibrac shirt, vele heerlijke bramen, door Eliane (de vrouw van Peter) omgetoverd in een heerlijke bramentaart. Al met al heeft het ziektebed een verlenging opgeleverd van het verblijf bij de familie, wat achteraf alleen maar gunstig genoemd kan worden.

De familie zonder Joeri

Na het verblijf bij Peter en Eliane, en op de gok dat de zieke beter bleef, zijn we verder getrokken. Hans moest terug naar Nederland voor een andere vakantie (tjsa, zo zie je dat vakantie ook vervelend kan zijn), dus die hebben we in Toulouse op het vliegveld afgezet. Dus niet, want met de trein bleek toch gunstiger te zijn. Je bent Nederlander of niet ;-).

Het team Henri-Joeri ging vervolgens in sneltreinvaart naar Rome: ˇˇn uur rijden was genoeg ;-)

Toulouse-Rome: 1 uur

We hadden er toch andere verwachtingen van, en we besloten de terugreis nog niet in te zetten. Dan maar achter de boten aan... Als alle wegen naar Rome leiden, moet dat ook voor de waterwegen gelden, niet?

De bus op de waterweg

Over de provinciale wegen zetten we de reis voort naar de Italiaanse grens. Diezelfde dag gingen we nog langs Carcassonne, langs de kust van de Middelandse zee van le Cape d'Agde tot Aigues-Mortes (met een zwempauze natuurlijk)...

Langs de Middenlandse Zee

... over de Rhone (tweede zwempauze om het zout kwijt te raken, maar veel muggenbulten kregen we wel terug), en na de schemering door richting Marseille, Cannes en Monte Carlo. Inmiddels was het diep in de nacht, getuigen onze prik op het prikbord:

From: AWLNR [62.140.137.62]
Date: Fri Jul 25 05:35:04 2003

Hallo allemaal,

Wij kunnen ook niet prikken uit Itali‘, we zitten namelijk in MONACO (elflandenprik!).

Vanmorgen hebben we Hans op de trein gezet in Toulouse, waarna we via kleinere wegen richting oosten vertrokken zijn.

Monaco leek ons een leuke plek om even koffie te zetten in deze nacht, het restantje zelfgemaakte bramentaart op te eten en even foto's op de computer op te laden. Kunnen we weer klikken en rijden...

Arjan en Amanda, nog gefeliciteerd met de heuglijke gebeurtenis!

Iedereen die hier SMS-jes gestuurd heeft, bedankt! We willen graag meer ontvangen ;-)

Iedereen de groeten, en we stoppen hierbij de prik, want we willen nog even doorrijden voordat de spits in Itali‘ begint ;-)

Groet, Henri en Joeri

Ons voornemen door te rijden had nog enige vertraging, zodat we de nodige foto's van monaco als bewijs met daglicht konden nemen.

Het bewijs...

Eenmaal in Itali‘ hebben we de snellere stategie gekozen: snelweg. Het laatste stukje dat hemelsbreed slechts enkele tientallen kilometers vooruitgang had opgeleverd, kostte ons toch een groot deel van de nacht. Dat konden we niet in Itali‘ volhouden. Als je toch besluit op weg te zijn naar een Opera, kun je beter op tijd aankomen ;-)
Onze reis werd gemakkelijker gemaakt doordat een van ons kon slapen, en de ander door kon rijden. Zo passeerden we in de loop van de ochtend Savona, Portofino en La spˇzia. Ter Hoogte van Lucca gingen we tenslotte landinwaards richtig Florence/Fierenze (hoe je het ook wilt noemen, het is zeker de moeite van het noemen waard -schijnt althans, deze dag waren we te zeer op doordocht om daar bij stil te staan ;-)) om daar (oh tempora, oh mores) in de file te staan. Stonden we toch nog stil. Gelukkig hebben we dankzij vernuftig kaartlezen en goed gokken de juiste weg om de file heen weten te vinden om alsnog ruim op tijd in Assisi aan te komen. Overigens kwamen we onderweg dezelfde autos tegen die ons in de file omringeden, een snelle conclusie die wij trokken luidde dat we niet een bijster interessante tijdwinst hadden geboekt...

We zijn er bijna...

Wat is een bezoek aan Itali‘ zonder een bezoek aan een Opera? AWLNR was en is nog steeds van mening dat een goede Opera uitvoering niet mag ontbreken op een Italiaans progamma, precies ook de reden waarom wij ons gehaast hebben op tijd Assisi te bereiken omdat daar het Utrechts Studenten Orkest de Opera "Fallstaf" van Verdi zou uitvoeren.
Gezien het feit dat we ruim op tijd waren in Assisi hebben wij onze tijd eerst kunnen investeren in het bekijken van Assisi (mooi), vervolgens in het zoeken van een camping om ons aldaar zeer grondig op te frissen -Toulouse Assisi gaat je niet in je koude kleren zitten, zeker niet als het zo rond de 30 graden is ;-) - om vervolgens samen met de lokale Italianen die en masse op kwamen dagen van deze opara te genieten. Na afloop hebben we nog even bij kunnen kletsen met Isamy van Loon, die hoogst verbaasd was ons daar te ontmoeten al was dat van onze kant absoluut geen toeval, en met Philip Walkate, een oude kennis van Joeri die elkaar voor het laasts (en toen ook bij toeval) hadden ontmoet in een New Yorks Jazz cafe.
Eenmaal terug bij het busje hebben wij nog gepoogd bier te koelen door dit in een bak koud water onder te dompelen, het had helaas niet veel baat maar het mocht geen noemenswaardig domper zijn op een heerlijke avond.

Een pannetje bier

De volgende dag hebben we een betrekkelijke rustdag gehad, getuige deze ontspannen foto op een "parkeerterreintje" (we konden de auto schijnbaar legaal langs de kant van de weg zetten) op een klein uurtje rijden van Assisi alwaar we hebben gelunched, geluierd en gezwommen in het meertje er vlak naast. Het verloop van de avond en volgende ochtend blijkt onze prik van 27 juli

Even bijkomen van alle vakantie

From: AWLNR [62.140.137.62]
Date: Sun Jul 27 10:26:27 2003

Hoi allemaal,

Hier op een bergtop bij Orvieto, Itali‘, de volgende prik. Het blijft behelpen ;-)

Eergisteren hebben we in Assissi de laatste voorstelling van Fallstaf meegemaakt. Dit is een Opera van Verdi, die door het Utrechts Studenten Concert wordt gespeeld ter ere van hun 180 jarig bestaan. Waarom wij daar? Omdat Ismay er meespeelt en we toch 'onderweg' waren...

Jullie krijgen dan ook allemaal de hartelijke groeten van Ismay, die inmiddels bij haar ouders in Noord-Itali‘ bergen aan het beklimmen is.

Wij gingen door richting Rome, waar we dan ook bijna zijn. Gisteren een redelijke rustdag gehad, gezwommen in een meertje en gezond gezond. Een luxe brunch met omelet-knoflook en zelfgemaakte friet (er zijn nog aardappelen over ;-). En 's avonds dus hier op deze bergtop aangekomen...

Tsja, een fles wijn uit 1993 die we onderweg gekregen hadden moet natuurlijk wel opgedronken worden, en als je dan ook nog een flink stuk chaumes hebt (hoewel, als je het op hebt valt dat flink altijd weer tegen), kun je best genieten van idyllisch verlicht panorama van stadjes en dorpjes in een dal, waar langzaam de zon onder gaat.

Later konden we nog genieten van een extreem mooie sterrenhemel, met nieuwe maan en 600 meter afstand tot de dichtstbijzijnde lantarenpaal op een andere heuvel.

Ach, laten we jullie maar niet teveel info geven, want we weten dat het ook best leuk kan zijn in Nederland, Denemarken of de VS... En dat gunnen we jullie, dus: mondje dicht!

We hebben vandaag nog niet gezwommen, dus we gaan zo maar naar onze camping aan de Tiber in Rome. Gelukkig weten we een goede ijszaak in de buurt (Piazza Navona) ;-)

Vanavond zullen we het weten: Leiden alle wegen naar Rome

Ter illustratie hebben kunnen we deze drie foto's laten zien, de beelden zijn helaas slechts een schim van de werkelijke beleving van onze prive camping. (let bij de tweede foto ook op de ideale plaatsing van onze fauteuils ;-)

De camping
Het uitzicht naar links
En naar rechts

Omdat we toch zo tevreden waren met onze camping (we hadden niet zo veel last van de buren ;-) hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om een beetje te nerden op de powerbook van Joeri. Dit leidde respectievelijk tot
-een foto van de laptop met een foto van het prikbord op de laptop
-een foto van een boom en de laptop terwijl op de laptop dezelfde boom is te zien
-een foto van de laptop met een foto van de laptop met daarop ingezoomd de bestandsnaam van de foto van de laptop met bovenstaande AWLNR prik op het prikbord op het scherm van de laptop

dit is duidelijk
dit al minder
dit allerminst
Ons verslag gaat nog door. Klik hier.